Being Flynn

Zeven jaar werk aan een script dat er pas na dertig versies komt: zo moeizaam begon de verfilming van Nick Flynns autobiografische roman Another Bullshit Night in Suck City. BEING FLYNN focust op de relatie tussen Nick Flynn en zijn vader, die hij niet meer gezien heeft sinds hij een klein jongetje was.

BEING FLYNN begint met vader en zoon die zich onafhankelijk van elkaar voorstellen als schrijver in een ironische voice-over. “Er zijn maar drie grote Amerikaanse schrijvers”, zijn de eerste woorden van vader Jonathan, “Mark Twain, J.D. Salinger en ik.” We begrijpen wel dat Jonathans meesterwerk nog uitgegeven moet worden . Dan neemt zoon Nick het over, het is immers zijn verhaal, zo zegt hij. Ook hij wil schrijven, al is hij wat bescheidener over zijn talent en ambities dan zijn vader.

Daarmee zijn de parallellen niet afgelopen. Eerst zien we dat Nick door zijn vriendin het appartement uitgezet wordt (omdat hij met een ander meisje geslapen heeft, in hun eigen bed nog wel); Jonathan zoekt voor eerst contact met zijn zoon omdat hij ook zijn appartement is uitgezet, maar dan omdat hij zijn onderburen in elkaar geslagen heeft – ze maakten te veel lawaai zodat hij niet kon schrijven. Vader drinkt (zelfs als taxichauffeur zien we hem wodka in een kartonnetje fruitsap gieten), zoon drinkt en experimenteert met drugs, vader en zoon hebben het lastig met relaties, en ga zo maar door. Nicks angst dat hij langzaam in zijn vader verandert is dan ook niet zo vreemd, hoe verschillend ze uiterlijk en in manier van doen ook zijn.
Maar Nick heeft zijn leven toch nog net iets beter onder controle. Waar zijn vader uiteindelijk gedoemd is om op straat te leven, heeft Nick een woonplaats en een baan – in een daklozencentrum. U begrijpt zijn ontzetting wanneer hij ineens zijn vader voor zijn loket ziet staan...

Robert De Niro en Paul Dano zijn goed gecast. De Niro is vader Jonathan, die zich weinig aantrekt van anderen, maar die wel overal zeer nadrukkelijk aanwezig is, en Dano is de weifelende, zwijgzame Nick die nog niet goed lijkt te weten welke richting hij aan zijn leven wil geven. (Paul Dano kent u misschien wel van Little Miss Sunshine, There Will Be Blood of Taking Woodstock, om er maar een paar te noemen.) Nick weet ook niet zo goed of hij het contact met zijn moeilijke en niet altijd even ruimdenkende vader wel wil. De Niro bleek zo overtuigend als zwerver, dat de mensen op straat in een grote boog om hem heen liepen, zo vertelt regisseur Paul Weitz, die al vaker met de grote acteur heeft samengewerkt (De Niro was een van de producenten van About a Boy en speelde in Little Fockers). Auteur Nick Flynn, die nauw bij de verfilming betrokken was (zijn eigen vrouw Lili Taylor heeft trouwens een klein rolletje in de film, dat van Joy), was blij met de keuze van De Niro. “Mijn vader vertoont lagen van zelfvertrouwen, waanzin en dreiging terwijl hij tezelfdertijd mededogen en een zekere verhevenheid aan de dag legt.” Toen hij hoorde dat De Niro zijn vader zou spelen, was hij opgelucht: “Dat was het best mogelijke nieuws, want al die kwaliteiten komen tot uiting in zijn filmwerk.”

BEING FLYNN is een biopic. Het probleem met dat soort films is nog al eens dat er een te lange periode in te weinig minuten gepropt moet worden, waardoor het geheel een wat schematisch karakter krijgt. Ook BEING FLYNN lijdt daar wat aan. Echt storend is het niet. De film weet immers heel goed de aandacht vast te houden, door de (schijnbare) tegenstellingen en de gelijkenissen tussen vader en zoon zo mooi in de verf te zetten, ook in de montage, door de rake karaktertekening, maar ook door de vaak spitse dialogen. Een bioscoopbezoekje waard.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

Being Flynn

05/09/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Starway

Media: 

Trailer: 

a-zuMeXgbFQ

onomatopee