Bekas

1990. Koerdistan. Noord-Irak. In dat bijzonder stoffige deel van de wereld pikken we van meet af aan twee luidruchtige broertjes op: Dana & Zana; de kinderen hebben hun ouders verloren in de Eerste Golfoorlog – Bekas betekent 'zonder ouders' of 'wees' - en een thuis.

Gelukkig hebben ze elkaar. Letterlijk en figuurlijk trekken ze zich aan elkaar op. En aan een opa die zonder verpinken beweert dat “helden altijd versleten schoenen dragen!” Een bezoek aan de plaatselijke bioscoop heeft de jongens op het illustere idee gebracht om koste wat het kost naar Amerika af te reizen, het land van Superman, de-man-die-alles-kan. In de ogen van de jongetjes toch. Daarom verdienen ze wat geld met het poetsen van schoenen.

Het begin van een even avontuurlijke dooltocht als hachelijke onderneming. Dat is het hele verhaal van het autobiografische BEKAS van de Zweeds-Koerdische filmer Kerzan Kader. Hij was zelf amper 6 jaar toen hij in 1991 samen met zijn broer uit Iraaks-Koerdistan wegvluchtte om later in Zweden, waar hij was verzeild, film te gaan studeren. BEKAS mag dan best ogen als een warme hommage aan de regio en zijn mensen. Kaders liefde voor zijn land van herkomst en voor de kleurrijke mensen is af te lezen uit zijn aanpak van vertellen – hij staat zo dicht bij de kinderen dat het verhaal een enkele keer wat al te naïef dreigt te worden - en zijn manier om naar het landschap te kijken. En dat alles doorweven met een snuifje humor. Zana is de schreeuwlelijk terwijl zijn ietwat oudere broer Dana wat bedachtzamer is én ook zo reageert. Dat levert pikante scènes op, tot en met geruzie maar broers laten elkaar niet in de steek.

Uiteindelijk vertelt BEKAS over kinderdromen en hoe de werkelijkheid die voortdurend in de weg loopt. Maar onafgezien daarvan kan je als kijker alleen maar een eresaluut brengen aan het doorzettingsvermogen, de wilskracht en de onverzettelijkheid van de twee broertjes. Ze hebben geen paspoort, geld noch vervoer... Alleen wat kostbaarheden van hun overleden moeder. En daar komen ze al een heel eind mee (weg). Zo blijkt.

BEKAS is ontwapenend, aandoenlijk maar snel verdampend. En dat is dubbel jammer. Want de boodschap is ondubbelzinnig: Hoe je het ook draait of keert bevrijding moet uit jezelf komen. Zelfs kleine opdonder Zana beseft dat al maar al te zeer...

Geschreven door FREDDY SARTOR

Bekas

31/07/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

iSpWI7t0FEI

onomatopee