Big Eyes

Tim Burton creëerde al flink wat duistere, exuberante zonderlingen, zoals vrouwen vaak gespeeld door zijn (voormalige) partner Helena Bonham Carter.

BIG EYES lijkt van dat patroon af te wijken: hoofdpersonage Margaret Keane is een ingetogen, meegaande moeder/echtgenote met een door fel zonlicht benadrukte blonde verschijning. Zij komt over als een buitenstaander. Ze verlaat namelijk haar man, lang voor dat – volgens de mannelijke (!) voice-over – “modieus werd”. Want, zo geeft die verteller, een roddeljournalist, aan: “De fifties waren een geweldige tijd, als je man was.”

Margaret wordt een outsider in haar eigen bestaan. Tweede echtgenoot Walter Keane (een dominant acterende Christoph Waltz) verkoopt haar in pathos zwelgende schilderijen van kinderen met grote – o als eieren zo groot – ogen alsof het eigen werk is. Margaret gaat schoorvoetend mee in deze (waargebeurde) fraude, min of meer gedwongen door haar immer ratelende echtgenoot, een opvliegende fantast die met evenveel gemak romantische spinsels als oorlogswezen opvoert om ‘zijn’ schilderijen aan de man te brengen. Terwijl zij wegkwijnt in haar geïsoleerde werkhok, waar ze het ene na het andere portret met triestige kindjes produceert.

BIG EYES flirt met thema’s zoals kitsch versus Kunst – bekend terrein voor Burton – artistieke gendervooroordelen, consumptie … maar legt echt het accent op het verhaal van de sloof die tracht uit te breken. En toch … Hoezeer de felblauwe ogen van Amy Adams ook intrigeren, fonkelend onder een glanzend blond kapsel dat herinnert aan tussen subject en object laverende dames zoals Hitchcocks blondines of Betty Draper uit Mad Men, haar volgzame personage gunt ons zelden een blik in de zielenroerselen die deze ogen zouden weerspiegelen.

Al spreekt haar instemmend stilzwijgen boekdelen over de (machts)verhoudingen in huiskamers en in kunstgalerieën. Hoewel de mannelijke rollen domineren, koesteren scenaristen Scott Alexander en Larry Karaszewski – van biopics over miskende figuren zoals Burtons Ed Wood en ook The People vs. Larry Flynt of Man on the Moon – duidelijk sympathie voor Margaret. Net zoals Burton, die de kinderen met grote ogen omschrijft als “vreemde, gemuteerde kinderen van een disfunctioneel koppel”. Of hoe ook een huisvrouw in de fifties een outsider was.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Big Eyes

18/03/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Cinéart

Media: