Big Little Lies seizoen 2

Net als in film blijven in televisiereeksen genres evolueren. Zender HBO is als pionier in het produceren van kwaliteitsseries een kei in het upgraden van genres. De western werd ‘Westworld’, de detectivereeks ‘True Detective’, fantasy ‘Game of Thrones’ en de dramasoap BIG LITTLE LIES.

HBO zoekt voor zijn series vaak donkere krochten op. In de vier vermelde reeksen reflecteert een schaduwrijke of net vale fotografie de duistere ondertoon van de inhoud. In de fletse vergezichten en nachtmerrieachtige flackbacks van BIG LITTLE LIES ontwaren we echter wel degelijk een soap. Roddels en familiedrama’s troef (met intriges die gaan van bedrog over verkrachting tot moord) en iedereen heeft in het Californische rijkeluisstadje Monterey wel iets tegen of met de ander, met niet altijd even geloofwaardige plotwendingen tot gevolg. De verhalen van de vijf vrouwen in Monterey wisselen elkaar af, zoals gebruikelijk in een soap. Toch heeft BIG LITTLE LIES een groot elan. Door de beste crew in te huren, niet in het minst topactrices Nicole Kidman en Laura Dern, en ferm te investeren in karakterschetsen, wordt de soap ‘high profile’. Voor seizoen twee stappen bovendien Meryl Streep en arthouseregisseur Andrea Arnold (Fish Tank, American Honey) aan boord. Hoewel eerst aangekondigd als ‘limited series’ en dus als afgewerkt geheel, werd er mede dankzij die toevoegingen uitgekeken naar het vervolg. Ook speelt mee dat een serie ruimte heeft om sterk in te zoomen op de gevoelswereld van de personages, wat kijkers aanzet om gehecht te raken aan hun besognes. Wie gehecht is, wil altijd meer.

Met haar observerende camera en focus op vrouwelijke hoofdpersonages leek Arnold een goede match voor BIG LITTLE LIES. Door de ruimte die ze laat voor de kleine maniertjes van haar acteurs (ook grace notes genoemd, naar de bijkomstige ‘versieringsnoten’ in een muziekpartituur) worden de personages levensecht. Haar anders opvallende, naturalistische regiestijl met losse camera en omgevingsgeluiden komt hier echter niet naar voren. We zien veelal dialogen in de klassieke shot-tegenshotcombinatie en ook de actiescènes blijven strak op de personages gericht. Om het intense ritme van door elkaar lopende narratieven te temperen zijn er flashbacks en landschapsbeelden, vaak van de wilde zee, een visueel verband met de innerlijke storm die woedt in elk van de vijf vriendinnen. Waar die poëtische aanpak ­eerst een grote meerwaarde was voor de soap, had er in dit vervolg best een frisse wind door Monterey mogen waaien. In een verslag van de Amerikaanse filmnieuwssite IndieWire lezen we dat Jean-Marc Vallée, regisseur en producent van het eerste seizoen en nu producent, na de opnames alles in werking zette om het materiaal meer in de lijn van het eerste seizoen te krijgen, inclusief extra draaidagen voor reshoots. Het veelvuldige gebruik van flashbacks uit seizoen 1 zou binnen dat kader geen toeval zijn. HBO verdedigt in Vanity Fair zijn keuzes en noemt de heisa overroepen: televisie werkt met meer creatieve spelers die zeggenschap hebben dan producties voor het grote scherm, en regisseurs krijgen zelden vrij spel.

Schrijfster Liane Moriarty (die een nieuwe novelle schreef voor dit vervolg) en scenaristen David E. Kelley en Matthew Tinker leveren wel sterk werk. De verhaallijn rond het huiselijke geweld van Perry (een bijzonder enge Alexander Skarsgård), ondertussen vermoord en begraven, krijgt het meeste aandacht. Het schrijfwerk getuigt opnieuw van een weloverwogen psychologische aanpak. Ook nu Celeste door een zwaar rouwproces gaat, is er nog de sterke ambiguïteit van de liefde die ze voor hem voelde en de pijn die hij haar deed. De rechtszaak om de voogdij over haar tweeling, aangespannen door haar schoonmoeder (Streep), maakt haar nu ook zelf een ambigu figuur: we voelen met haar mee, maar kunnen niet ontkennen dat haar gedrag schadelijk is voor haar zoons. Ook in de rechtszaak blijven de relaties tussen de personages centraal staan; het wordt nooit een gerechtsdrama. Dat is zowat het trademark van David E. Kelly, die meerdere rechtbankseries op zijn palmares heeft staan.

In seizoen 1 vielen de perfecte levens van vijf moeders in de posh kuststad Monterey in duigen. Nu zien we hen zwoegen om de stukken weer aan elkaar te lijmen. We krijgen ook veel meer inzicht in de psychologie van de personages, al wordt daarbij te systematisch (want vijf keer) ingezoomd op trauma’s uit het verleden. Gelukkig komen we in de karaktertekeningen van Celeste, Bonnie, Madeline, Renata en Jane ook steeds hun sterke kanten te weten. De spanning tussen schone schijn en interne oorlog, zo belangrijk in voorgaande afleveringen, ligt hier achter ons: we zien wat er achter de maskers zit en waar het vandaan komt. Het thema van het ‘doen alsof’ treedt nog eenmaal naar voren in een decadent discofeest. De verkleedpartij en het dansen ten spijt duiden de geworpen blikken en gefluisterde woorden op een naderende climax.

Voor een keer raden we aan te bingen. Niet om aan een ijltempo de informatiehonger te stillen, wel om de inleving met de personages te vergroten. De zeven afleveringen kijken met grote tussenpozen, is als een film pauzeren om een week later verder te kijken: met klem af te raden.

BIG LITTLE LIES is beschikbaar op Telenet Play More. We verwachten dat Canvas seizoen 2 oppikt in het najaar.

Themastukken en meer besprekingen van films en series op dvd, VoD en blu-ray, vind je in de rubriek 'Huisbios' in het tijdschrift Filmmagie.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Big Little Lies seizoen 2

Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Telenet Play More

Media: