Black

Jeugdauteur Dirk Bracke wordt gretig gelezen. De onverbloemde stijl waarmee hij bekende puberbesognes koppelt aan thema’s zoals tienerprostitutie, drugs of Syriëstrijders raakt een gevoelige snaar. Ook bij de aanstormende Brusselse filmmakers Adil El Arbi en Bilall Fallah, die van zijn boeken Black en Back hun langspeelfilmdebuut hadden willen maken. De rechten zaten echter bij Hans Herbots en dus kwam Image eerst. Bracke wilde met Black en Back “vooral het milieu van de Brusselse jeugdbendes portretteren, waarom jongeren bij zo’n bende raken”.

De verfilming legt de nadruk meer op het gedoemde liefdesverhaal tussen tieners Mavela en Marwan. Niet onverwacht met het oog op entertainende cinema. Dat een Romeo en Julia-vertelling zich best leent om een overkokende melting pot te schetsen bewees al de meeslepende musicalverfilming West Side Story (1961). Echo’s daarvan vinden we in BLACK, maar El Arbi en Fallah kiezen voor rauw realisme in een modieus jasje. Toch blijven de vragen wie en waarom knagen terwijl actie en romantiek in onderhoudend tempo voorbijrazen. Zoals Brackes fascinatie voor het ‘ongewone’ en ‘transgressieve’ helt BLACK soms over naar sensatie.

Vooral de manier waarop uitsluitend zwarte lichamen expliciet verbonden worden aan seksualiteit, geweld en dus (?) verkrachting roept vragen op. Of passen bedenkingen als deze niet bij een ‘coole’ publieksfilm met internationale allure? Afgelopen september wees Cahiers du Cinéma nog op “de politieke leegte van de Franse film”, met Cannes-winnaar Dheepan als voorbeeld van genrecinema die op de rug van politieke vraagstukken “de grootste clichés over de banlieues rondbazuint”. Natuurlijk, BLACK is geen Dheepan (en Cahiers du Cinéma zoekt recent duidelijk naar de eigen – politieke – relevantie). Wel valt op hoe ook in Vlaanderen genrefilms sociaal-politieke fenomenen aansnijden.

Denk aan Verheyens Het vonnis, Van Hees’ Waste Land of Pronts D’Ardennen. Niet dat die zich opwerpen als politieke films, want daar hebben we in Vlaanderen een broertje aan dood ... Maar ze verbeelden wel onze huidige handel en wandel, hier in een door bendes verdeeld Brussel. El Arbi en Fallah willen straffe verhalen verpakken in een dynamische stijl à la rolmodel Martin Scorsese. Behagen kunnen ze, nu nog beklijven.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Black

11/11/2015
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
KFD

Media: 

onomatopee