Blind Date

“Er zijn zo weinig mensen met een geweten in Hollywood”, klaagde Blake Edwards. Als erfgenaam van Ernst Lubitsch en Leo McCarey groeide hij uit tot een moreel filmmaker gespecialiseerd in komedies. Een auteur die zijn flair voor visuele en fysieke humor bewees met de Pink Panther-reeks, ‘The Party’ en BLIND DATE.

De lach was voor Blake Edwards (1922-2010) een vorm van zelfverdediging. Lachen, zelfs om droevige dingen, beschermt het individu tegen cynici en estheten die met getrokken messen klaarstaan om toe te slaan bij de geringste uiting van emoties. Deze misantropische houding kenmerkt veel kunstenaars. Edwards dreef zijn persoonlijke demonen uit met de lach. Op zachtaardige wijze (in het melodramatische That's Life) of op wilde wijze (in komedies zoals The Party of BLIND DATE). Hij ervaart de wereld als absurd en oncontroleerbaar. Zo heeft Walter Davis (Bruce Willis) in BLIND DATE een keurige baan, een mooie wagen en een schijnbaar rooskleurige toekomst, tot hij de vriendin van zijn schoonzus als blind date meeneemt naar een diner ter ere van een belangrijke Japanse klant.

Nadia Gate (Kim Basinger) lijkt een keurige en welopgevoede jonge vrouw, maar wanneer ze dronken is, gooit ze alle remmen los. Ze gedraagt zich dan behoorlijk asociaal. Ze lacht overdreven en zegt eerlijk haar mening (waarbij ze de echtgenote van de overspelige Japanner aanspoort tot juridische actie). Samen met Walter, en achtervolgd door haar psychotische ex-echtgenoot David Bedford (John Larroquette), laat Nadia een spoor van vernieling achter.

Walter wordt daarbij haast gek omdat er een nieuwe catastrofe geschiedt telkens als hij denkt alles onder controle te hebben. Bijvoorbeeld wanneer ze het huis van vrienden van Nadia gaan bezoeken. Terwijl ze naar het huis toestappen, zien we op de achtergrond hoe al wat loshangt van Walters wagen wordt geroofd. Op het moment dat ze willen aanbellen, blijkt het huis plots te worden weggetrokken door een vrachtwagen. Terug bij de wagen zegt Walter dat er nu wel niets ergers meer kan gebeuren. Op dat ogenblik wordt er een pistool tegen zijn hoofd gedrukt.

Helemaal doorgedraaid door het ontbreken van zekerheden gooit Walter uiteindelijk zelf de remmen los. Hij zorgt voor opschudding op een feestje van Nadia's vrienden en valt de achtervolgende ex-verloofde van Nadia aan, een man die in de hitte van de achtervolging steeds de controle over zijn stuur verliest en in een of andere winkel terechtkomt.

BLIND DATE bevat vertrouwde Blake Edwardselementen. Zo rekent de film af met mannelijkheid. Telkens als de mannelijke personages een air van 'mannen onder elkaar' aannemen, worden ze belachelijk gemaakt. Zo zijn ze zich plots bewust van de aanwezigheid van een vrouw die niet meelacht met hen wanneer ze zich tijdens een vergadering vol bewondering vrolijk maken over het hypocriete echtelijk gedrag van de Japanner.

Walters broer waarschuwt samenzweerderig om Nadia niet te laten drinken omdat ze anders elke controle verliest. Waarop Walter natuurlijk prompt een fles champagne koopt. Nadia blijkt zich echter niet “te laten gaan” in de verhoopte privéruimte, maar op openbare plaatsen (restaurant, dancing). Wanneer ze uiteindelijk in een slaapkamer belanden, schuiven ze van vermoeidheid van een bed waarvan de poten het begeven hebben.

Verder zijn er natuurlijk de onvermijdelijke (slapstick) knokpartijen, de seksueel getinte tentoonstelling die de beide 'volwassenen' ongemakkelijk maakt, het ongezien in en uit kamers sluipen en een aantal primaire grappen zoals de wijze waarop de butler hond Rambo naar zijn kot lokt. Ook belanden er flink wat mensen in het water. Het herhaaldelijk gebruik van water in BLIND DATE, The Party en andere films van Edwards neemt haast freudiaanse proporties aan.

Bij al die slapstickhumor is Edwards’ timing meesterlijk. Zijn gags werken dankzij die timing en zijn acteursregie, maar het heeft ook te maken met zijn visuele humor. Daarbij deelt Edwards het beeld op in plaats van het te vullen. Door die opdeling verschijnen er voor de personages zichtbare en onzichtbare gedeeltes. Zo gebeurt er iets op de achtergrond of buiten beeld (onder bed bijvoorbeeld) dat het personage op het voorplan ontgaat. Bij David zit een aap op de achterbank nadat hij in een dierenwinkel is binnen gereden. Elders zien we door het raam mensen vallen terwijl de Britse butler rustig blijft slapen. Een lukraak weggeslagen golfbal treft de in een boom verborgen Walter. Enzovoort.

De kans dat de onzichtbare gedeeltes zichtbaar worden voor de personages, zorgt voor spanning. Door de perfecte timing is dat echter zelden het geval. Daarin schuilt ook de paradox van BLIND DATE: alhoewel we een irrationele, oncontroleerbare wereld te zien krijgen, orkestreert Edwards het toeval. Zo bezweert hij de chaos, het ongeluk.

Een woordje nog over het bedrieglijke happy end van BLIND DATE. In een overdreven conventioneel slot (compleet met romantische muziek en slow motion) duiken Nadia en Walter in het zwembad van Davids ouders en komen in een omhelzing weer boven. De uitvergrote presentatie van deze scène maakt de kijker echter argwanend. De harmonie is immers schijn, want de vereniging van deze twee chaoten belooft nog meer chaos. Tegelijk zal die zorgen voor vrijheid (op dat vlak is er een link met Jonathan Demme's prettig gestoorde eightiesfilm Something Wild). En voor ongebreideld plezier en ongeremde emoties. Of hoe we creatief kunnen leven volgens Edwards, een filmmaker die dringend aan herwaardering toe is. Laat Sony's dvd-release van BLIND DATE een aanzet zijn.

Film: **** / geen extra’s

Themastukken en meer besprekingen van films op dvd, VoD en blu-ray vind je in de rubriek 'Huisbios' in ons maandelijkse tijdschrift, te bestellen via info@filmmagie.be.

Geschreven door IVO DE KOCK

Blind Date

Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
1987
Distributeur: 
Sony

Media: