Burning

Met veruit de hoogste score bij de internationale critici in het vakblad ‘Screen’ was BURNING van de Zuid-Koreaan Lee Chang-dong een van de grote kanshebbers voor de Gouden Palm in Cannes. De hoofdprijs zat er niet in, maar het millennialsdrama maakte zijn favorietenrol bij de critici wel nog waar door de FIPRESCI-prijs in de wacht te slepen. De FIPRESCI-jury van internationale filmjournalisten vond BURNING “een visueel verbluffende film en een emotioneel complex commentaar op de hedendaagse samenleving”.

"In Korea zijn er heel veel Gatsby's", zegt aspirant-schrijver Jongsu tegen nouveau riche Ben, verwijzend naar het door glitter en rijkdom geobsedeerde personage dat F. Scott Fitzgerald bedacht aan de vooravond van de Grote Depressie. Beide Zuid-Koreaanse jongemannen dingen naar de hand van de argeloos aantrekkelijke Haemi, maar hebben een heel andere achtergrond. Jongsu komt van het platteland, van de boerderij van zijn driftige en nu gevangengezette vader, waar propagandaboodschappen komen aanwaaien uit het nabije Noord-Korea. Waarheid zal nog vaker een flou begrip blijken in BURNING; niet enkel in het nieuwsbericht over Trumps presidentschap dat op het televisiejournaal verschijnt wanneer Jongsu zijn ouderlijke huis weer bezoekt. Jaren nadat Haemi en Jongsu samen in het grensdorp zijn opgegroeid, ontmoeten ze elkaar opnieuw in de grootstad Seoel; hij een halve leegloper die zijn dromen nagenoeg heeft opgeborgen in lethargie, zij een ongebonden, fladderende verschijning die plastische chirurgie heeft laten uitvoeren (de reden waarom hij haar niet meteen herkent). Haemi staat actief in het leven en gelooft in de kracht van de wil om dingen werkelijkheid te laten worden: ze volgt pantomimelessen en kan geheel geloofwaardig een ingebeelde sinaasappel opeten. Tussen Haemi en Jongsu lijkt het (opnieuw) te klikken. Ze vraagt hem of hij op haar kat wil passen terwijl ze naar Afrika reist. Die kat krijgt hij echter nooit te zien en bij haar terugkeer heeft Haemi de parvenu Ben aan haar zijde, eigenaar van een Porsche, een chique loft en een vanzelfsprekend onverschillige houding tegenover zijn omgeving, in het bijzonder Jongsu.

Voor Ben is leven en werken een spel, met flexibele regels en zonder ingrijpende consequenties. Hoe anders loopt het voor Jongsu. Zowel Haemi als Ben ontsnapt aan hem, een jongeman die maar geen greep lijkt te krijgen op zijn leven. Voor Haemi ontwikkelt hij een amoureuze obsessie, bij Ben verliest hij zich in vijandschap. Gesteund door een dreigend muzikaal motief van componist Mowg ontvouwt de Zuid-Koreaanse cineast Lee Chang-dong deze romantisch-mysterieuze driehoeksrelatie tot een studie in verlangen, frustratie en klassenverschillen. De meeslepende mysteries van BURNING verbindt hij aan de maatschappelijke omwentelingen die zijn eigen land, en bij uitbreiding de hele wereld, doormaakt. "We leven in een raadselachtige wereld waarin we voelen dat er iets verkeerds is, maar we kunnen onze vinger niet leggen op wat dat dan wel precies is", zei Chang-dong aan Variety. Jongeren weten vandaag niet meer van welk hout pijlen maken. "Koreaanse millennials zijn de eerste generatie die er slechter aan toe is dan de generatie van hun ouders. Ze menen dat de toekomst geen verandering zal brengen. BURNING gaat over jonge mensen die zich machteloos voelen, terwijl de woede zich in hen opstapelt."

Bezoekjes aan Haemi's minuscule en onbewoonde appartement, het heimelijk volgen van zijn liefdesrivaal Ben en het ronddwalen tussen serres, waarvan sommige in verregaande staat van verwaarlozing, stuwen Jongsu gestadig naar de ontsporing van zijn passieve, terughoudende karakter. Chang-dong heeft zijn verfilming van het Murakamiverhaal ‘Burning Barn’, op zijn beurt geïnspireerd door een gelijknamig verhaal van William Faulkner, overgeplaatst naar Zuid-Korea en uitgebreid met een sluimerend gevoel van algehele malaise, vaak gefilmd in een schemering ’s ochtends vroeg of wanneer de avond valt. Anders dan in zijn vroege film Peppermint Candy (1999) knoopt Chang-dong die duistere stemming niet vast aan specifieke momenten uit de Zuid-Koreaanse geschiedenis, maar laat die gisten in de relaties van zijn door trauma’s geplaagde hoofdpersonages, zoals hij deed in Oasis (2002), Secret Sunshine (2007) en Poetry (2010). In de schemerzone tussen waken en dromen sluipt een nachtmerrie BURNING in.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Burning

29/08/2018
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: 

onomatopee