Café Society

Op hoge leeftijd – hij heeft zijn negende decennium aangesneden – is Woody Allen nog altijd tot het beste (Blue Jasmine) en het slechtste (Irrational Man) in staat. In CAFÉ SOCIETY richt hij zich op de glorietijd van Hollywood tijdens de jaren 30, maar dan via personages die alleen kunnen dromen van succes op het witte doek. De jonge, joodse Bobby verhuist van Brooklyn naar de droomfabriek aan de westkust en wordt er halsoverkop verliefd op een collega die al besproken is. Of zoals het uit de mond van een van de personages klinkt: "Life is a cruel comedy, written by some sadistic writer".

In structureel opzicht is CAFÉ SOCIETY een tweeakter. De eerste helft moet het vooral hebben van dramatische ironie. Twee mannen zijn, zonder het van elkaar te weten, namelijk op dezelfde vrouw verliefd. De tweede helft is een melodrama over gemiste kansen en het feit dat je in relaties nooit zeker kunt zijn. De bitterzoete analyse van de liefde wordt afgewisseld met hilarische grappen over de merites van het christen- versus het jodendom en de de tegenstelling tussen de schone schijn van Los Angeles en het echte leven in New York. Er wordt ook voortdurend verwezen naar het songschrijversduo Rodgers en Hart (zonder onbeantwoorde liefde hadden die geen werk) en de soundtrack bulkt van hun evergreens.

Allen werkt voor het eerst samen met de legendarische DOP Vittorio Storaro, de man achter de herfstige tinten in Last Tango in Paris, het koortsige gifgroen en vuurrood in Apocalypse Now en de popartkleurtjes in Dick Tracy. Hij vertaalt de glamour van Hollywood in een gouden gloed waarvan je mond soms openvalt. De camera neemt nu eens ongewone standpunten in en zweeft dan weer in langgerekte, langoureuze bewegingen om de actie heen. Protagonist Jesse Eisenberg is uitstekend en voegt een onvermoede elegantie toe aan zijn gebruikelijke neurotische gedoe. Of zijn romantische tegenspeelster Kristen Stewart eigenlijk wel kan acteren blijft ook nu weer onduidelijk, terwijl Steve Carell de lachers op zijn hand krijgt als een larger-than-life-impresario. Het enige minpunt in deze puike Woody Allen is de voice-over van de meester zelve. Met zijn goddelijke commentaar verleent hij het geheel wel narratieve cohesie, maar zijn stem laat het stilaan afweten. 

Geschreven door GORIK DE HENAU

Café Society

25/05/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Paradiso

Media: