Can't Stand Losing You: Surviving The Police

In 1977 richtte drummer Stewart Copeland de band The Police op samen met zanger Sting en gitarist Henri Padovani. De Corsicaan Padovani werd evenwel al snel ontslagen en door Andy Summers vervangen. De rest is (pop)geschiedenis. De ene hit na de andere volgde, van Roxanne tot Every Breath You Take. Om alleen maar deze te vernoemen. Maar in 1985 valt de groep echter door geruzie uiteen. Op aandringen van Sting begint de band in 2007 een eenmalige reünietour naar aanleiding van het 30-jarige bestaan.

Een jaar voor de reünie van The Police schreef Andy Summers het boek ‘One Train Later’, een biografische roman over zijn muzikale carrière. En nu is het boek in een documentaire gegoten die in hoofdzaak het leven van Summers belicht, van 16-jarige snaak die een baan in de muziekindustrie ambieert tot gevierde ster van The Police. Wie een documentaire verwacht met de hoogtepunten van The Police is er dus aan voor de moeite.

De documentaire van Andy Grieve belicht in een bijna chronologische volgorde de muzikale voetstappen van Summers. De film begint met beelden van de reünietour in 2007 en 2008, in een regie van Lauren Lazin, om dan terug te blikken met heel veel (nostalgische) beelden in zwart-wit naar zijn beginperiode. Als 16-jarige gaat hij eerst aan de slag als gitarist in jazzclubs om eind jaren ’60 samen met Zoot Money in tal van bands te spelen zoals Zoot Money’s Big Roll Band, Dantalion’s Chariot en New Animals met Eric Burdon van de originele Animals. Hij huwt een Amerikaanse zangeres en trekt naar Californië maar wanneer zijn huwelijk op de klippen loopt, keert hij naar Londen terug om dan uiteindelijk in 1977 als vervanger van Padovani in The Police te stappen.

De eerste maanden bij The Police waren voor Summers niet bepaald een geschenk uit de hemel. Sting en Copeland kwamen uit de punk en hij was het niet gewend om door het publiek (voor de kick?) te worden bespuwd. Meermaals dacht hij aan opstappen maar het nummer Roxanne heeft voor een heuse ommekeer gezorgd. The Police ontgroeide de punkclubs om uiteindelijk een van de grootste rockbands te worden. Dankzij tal van anekdotes, zoals dat tv-interview dat bijna moest worden afgeblazen omdat een bus haarlak in het gezicht van Sting explodeerde, kijkt Summers terug op zijn tijd bij de band.

Het mag een wonder heten dat The Police het zolang heeft uitgezongen. Ondanks het succes en de hits bleek dat de drie bandleden geen enkel moment onbenut lieten om elkaar te plagen. Elk interview werd een nachtmerrie voor de journalist waarbij Summers vaak gelaten achterbleef terwijl Copeland en Sting elkaar met drank besproeiden. Het werd alsmaar erger, zeker toen Sting nog voor hun derde album ‘Zenyatta Mondatta’ zichzelf ging beschouwen als zijnde The Police himzelf en de band zag als een opstap naar een solocarrière. Het is dus verwonderlijk dat er nadien nog twee albums werden gemaakt.

Andy Summers blikt enigszins geprikkeld terug op deze periode waarin Sting alle aandacht naar zich trok. Tijdens de talloze concertentoeren maakte Summers foto’s om zijn zinnen te verzetten. Deze zwart-wit foto’s komen uitgebreid aan bod in deze documentaire die hij als evenwaardig aan zijn muziek beschouwt. Onrechtstreeks blijkt daaruit dat de oorzaak voor de uiteindelijke breuk in de band volgens Summers bij Sting lag. Summers kan bijzonder moeilijk verkroppen dat hij het maar tot de rol van meeloper heeft geschopt van een bijzonder succesvolle band waar hij uiteindelijk toch deel van uitmaakte. Ook pijnlijk om Summers in een karaokebar bezoekers te zien aanporren om ‘Every Breath You Take’ te zingen en duidelijk te zien maken dat hij een van de bandleden was achter deze song. Frustratie alom dus. En dat de reünie tot stand kwam in 2007 heeft ook alleen maar te maken met het gegeven dat Sting de winst in drie wilde delen. Nadien bespraken Sting, Summers en Copeland zelfs de mogelijkheid om een musical van The Police te maken.

In tegenstelling tot ‘Everyone Stares: The Police Inside And Out’ van de hand van Copeland, hangt deze documentaire van Summers beter aan elkaar. De afwisseling van zwart-wit foto’s met beelden van de reünietour zijn perfect in elkaar geweven. The Police is de achtergrond waartegen het biografisch portret van Andy Summers wordt weergegeven. Dat Summers een briljant gitarist is staat buiten kijf maar het is duidelijk dat Summers zwaar gefrustreerd was in zijn Police-periode en dat zijn muzikale keuzes niet meteen een schot in de roos waren. Met deze ontluisterende documentaire blikt Summers terug op zijn carrière bij The Police die al jaren voorbij is en die hij duidelijk mist. Summers voelt zich echt wel: ‘So Lonely’!

Geschreven door GUIDO CLAES

Can't Stand Losing You: Surviving The Police

18/07/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Eone

Media: 

Trailer: 

jeuc8ODbouA