Cargo

Dwaas en hard klettert de regen van alle kanten tegen de stuurhut van de aftandse Oostendse visserssloep De broodwinner, die tevergeefs tegen de woeste windgolven inbeukt. Jean wordt ruw uit zijn slaap gerukt, roept enkele onverstaanbare woorden naar zijn pa, stuurman met de blik op oneindig, vissers aan boord haasten zich om in dat onweer de netten alsnog op te halen. In de kajuit bengelt driftig een kruisje van een paternoster: het leven is lijden. Zoveel is zeker. En dan blijkt Jeans vader ook nog eens plotseling verdwenen. Zo steekt CARGO van wal, het langverwachte bioscoopfilmdebuut van Gilles Bevergem Coulier: ruig, oorverdovend, stuurloos, rumoerig, onverzettelijk. Dankzij zijn gelauwerde korte films IJsland, Paroles en Mont Blanc haalde Coulier zijn strepen als een kei in het creëren van sfeer en van couleur locale. Zijn films ademen de zorgvuldig geschetste biotoop, in CARGO herleid tot de Noordzee, Oostende en het harde vissersleven, gedoemd om tegen de bierkaai te belanden.

Zoals in zijn sympathieke korte Cannesfilm Mont Blanc zorgt ook in CARGO de troebele relatie tussen een vader en zijn drie zonen voor zeer veel conflictstof. Maar vooral de totale afwezigheid van enige vrouw treft: nergens is sprake van een moeder, een echtgenote of een lief. Bij deze mannen-met-baarden – te vaak smoren de woorden in hun baard – is hoegenaamd geen plaats voor sentiment, voor gevoel. Het laat een groot gemis, een immense leemte, een gapende leegte. Zien te overleven staat in hoofdletters in Jeans agenda. Hoe dan ook. Van Jean, een alleenstaande vader met zijn zoontje Vico, verzot op het vissersleven, wordt verwacht dat hij zijn pa op zee zal opvolgen. En zijn zoontje op zijn beurt hem. Tot zijn twee broers zeer opzichtig in zijn onvaste wereld opduiken en zich aan hem vastklampen: William, de Verloren Zoon en Francis, het zwarte schaap van de familie, die zowat buiten het vissersmilieu staat.

Coulier filmt intens, heeft zijn verhaal laten rijpen – dat zie én voel je – en strooit allerlei sterke thema’s in het rond zoals vader zijn, familie, verantwoordelijkheid en ethiek. Met zijn sociaal-realistische onderlaag en de rake klankkleuren van componiste Liesa van der Aa snuift CARGO de zoute zeelucht.

Vertoningen: cinenews.be
Interview Gilles Coulier en 
Wim Willaert: Filmmagie september 2017 #677

Dankzij Kinepolis Film Distribution (KFD) mag Filmmagie duotickets verdelen voor CARGO. Wil je kans maken om gratis naar de film te gaan? Stuur dan een mailtje naar info@filmmagie.be

Geschreven door FREDDY SARTOR

Cargo

13/09/2017
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Kinepolis Film Distribution

Media: 

onomatopee