Cargo

Gilles Coulier laat zich opmerken door een somber gefotografeerd en rauw verteld verhaal van mannen met baarden en hun perspectiefloze bestaan. CARGO is een studie van mannelijkheid onder druk en fileert de impact van genadeloos neoliberalisme op fragiele levens, terwijl de zee geeft en neemt.

“Ik heb een film proberen te maken die behoorlijk diep gaat,” zegt Bevergem-regisseur Gilles Coulier op de making-of-extra’s van de dvd van CARGO, “en dat vraagt ook veel van je als filmmaker. Daarom ben ik dag en nacht bezig geweest met deze film.” Met resultaat, want zijn langspeelfilmdebuut is geen luchtige West-Vlaamse komedie geworden, maar een somber drama dat Shakespeariaanse tragiek koppelt aan rauw realisme.

Sebastien De Waele, Wim Willaert en Sam Louwyck spelen de drie zonen van een vissersfamilie die hun vader Leon in een diepe coma zien belanden na een ongeval (of een wanhoopsdaad?). De precaire financiële toestand van het familiebedrijf wordt snel duidelijk terwijl de zonen worstelen met eigen demonen. William zoekt loutering na een leven in het teken van misdaad, Francis worstelt met zijn homoseksualiteit en zijn verlangen aanvaard te worden en alleenstaande vader Jean tracht het familiebedrijf weer vlot te trekken.

Vrouwen komen niet in beeld in dit 'niet zo stoere mannen'- drama waar 'la mère', de zee fungeert als surrogaatmoeder. Een moeder die angst aanjaagt maar tegelijk ook aantrekt. De zee is het leven voor deze zeebonken-met-baarden, het enige leven dat ze zich kunnen inbeelden, maar ze staat ook voor gevaar en dood. Niet toevallig wordt de as van een overledene verstrooid in de zee. Die ambivalentie blijkt ook uit de anekdote die Jean aan zijn zoon Vico vertelt. Zijn tatoeages weerspiegelen niet zijn persoonlijkheid maar hebben een praktisch nut: ze laten toe om een verdronken zeeman te identificeren. “Maar wat wanneer het lichaam niet gevonden wordt?”, vraagt Vico. “Dan blijft het in de zee”, antwoordt Jean koel en nuchter.

In zijn verlangen om stroperig sentimentalisme te vermijden dreigt Coulier bij momenten in een koel, uitgepuurd en oerernstig drama te vervallen zonder dat de personages psychologisch uitgediept worden en hun lotsbestemming melodramatische voeding krijgt. Dat wordt gelukkig gecompenseerd door een rauw realisme dat voor een zekere echtheid zorgt. CARGO mag dan gestileerd zijn, de film vervalt nooit in kunstmatigheid.

De fotografie van David Williamson (Le ciel flamand, I'm the Same, I'm an Other) zorgt ervoor dat het gebeuren zich in het halfdonker afspeelt en het leven van deze dysfunctionele familie zowat een tocht door de duisternis wordt. Een trip waar actie meer zegt dan woorden: de broers zijn eerder zwijgzaam en communiceren meer door wat ze doen dan door wat ze uitspreken. De natuur, in casu de zee, komt in beeld als immens en rauw. Boten en zeemannen zijn louter speelballen voor de even mysterieuze als machtige natuur. Dat levert schoonheid en gruwel op. CARGO verstrengelt epische lyriek met realistische horror, hevige passie met heftige pijn.

Naast de atmosferische, perfect gekadreerde en uitgelichte beelden van Williamson zorgt ook de stemmige muziek van Liesa Van der Aa voor een magische en beklijvende sfeer. “Met filmmuziek kan je bijna bepalen hoe een publiek zich moet voelen”, zegt de componist in de documentaire bij de dvd. “Dat zorgt voor een grote verantwoordelijkheid. De regisseur bepaalt echter mee wanneer filmmuziek muziek wordt en wanneer het beelden stuurt. De combinatie van oude en nieuwe muziek die ik in de soundtrack verwerkte weerspiegelt het verhaal van Gilles Coulier. De vissers van CARGO leven nog in de oude visserij; de toon van mijn muziek verwijst naar de melancholie en de dromen waar de personages ook naar op zoek zijn.”

FILM: *** / EXTRA'S: * (documentaire Liesa Van der Aa, making-of)

Meer dvd-besprekingen in de rubriek 'Huisbios' in ons maandblad, te koop in deze verkooppunten of te verkrijgen met een abonnement.

Geschreven door IVO DE KOCK

Cargo

Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Dutch Filmworks

Media: