Casse-tête chinois

Het was bijna onvermijdelijk dat Cédric Klapisch ooit in New York zou draaien. Na Barcelona (L’auberge espagnole) en Parijs, Londen, Sint-Petersburg en Moskou (Les poupées russes) is de New Yorkse melting pot de ideale locatie voor zijn films over de vluchtigheid van de liefde en de onbestendigheid van het moderne leven.

CASSE-TÊTE CHINOIS is nu al het derde deel in een reeks die stilaan de allures krijgt van de Antoine Doinel-cyclus van François Truffaut (Les 400 coups t.e.m. L’amour en fuite). Maar of Klapisch ook het niveau van zijn illustere landgenoot haalt, is nog maar de vraag. Op de grens van de veertig streeft de eeuwige twijfelaar Xavier nog altijd de perfecte liefde na, al boekt hij met zijn romans merkelijk meer succes. Wanneer zijn relatie op de klippen loopt, volgt hij zijn ex naar New York om dicht bij zijn kinderen te kunnen blijven.

Meteen het begin van een reeks amoureuze lotgevallen waarbij voortdurend personages uit de vorige films hun opwachting maken. Zoals in een comedy of errors laat Klapisch de vrolijk kruisende verhaallijnen finaal samenkomen in het appartement van zijn hoofdpersonage in hartje Chinatown. Jammer genoeg weegt hij als scenarioschrijver niet zwaar genoeg om het kluwen ook geloofwaardig te maken. Dat zou geen onoverkomelijk bezwaar zijn als de vertolkers je over de streep trokken, maar ook op dat vlak zijn er mankementen.

Romain Duris mag dan een charmant acteur zijn, tussen zijn brede grijns en droevige neurotenblik bespeelt hij een wel zeer beperkt register. De andere acteurs vertolken veeleer typetjes dan mensen van vlees en bloed en de portrettering van de Chinese personages blijft grotendeels steken in ergerlijke clichés. Ook de band met New York blijft onduidelijk, want het verhaal had zich in om het even welke wereldstad kunnen afspelen.

Tussen de lijnen wil Klapisch natuurlijk zijn mening kwijt over mobiliteit, moderne relatievormen en de wereld als dorp. Met een nerveuze soundtrack en grafische handigheidjes zoals de split screen-generiek tracht hij zijn film ook vormelijk wat vuur te geven. Een en ander kan de indruk niet wegnemen dat hij oude succesrecepten recycleert om een creatieve impasse te verbergen. Opgewarmde kost dus, of om het met een van de replieken uit de film te zeggen: “C’est du réchauffé”.

Geschreven door GORIK DE HENAU

Casse-tête chinois

11/12/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Cinéart

Media: