Catch .44

Tes, Dawn en Kara zijn drie vurige vrouwen die uitstekend hun mannetje kunnen staan met vuurwapens. Ze besluiten in te gaan op een jobaanbieding van de notoire drugskoning Mel (niemand minder dan Bruce Willis), die hen naar een afgelegen diner stuurt om een deal van een rivaliserende bende op te blazen en er met de buit vandoor te gaan. Eens aangekomen loopt niets nog volgens plan. Zeker niet wanneer de mysterieuze, frequent van vermomming wisselende seriemoordenaar Ronny (Forest Whitaker) op het toneel verschijnt en alle logica en goede bedoelingen met buskruit overhoop knalt.

CATCH.44 is zo overtuigd van zijn eigen coolness dat de film bijna een pastiche van zichzelf wordt. De montage, wisselende camerastandpunten en de toon waarmee de personages en situaties worden geschetst, ruiken net iets té fel naar de stijl van Guy Ritchie om als eerbetoon nog genietbaar te zijn. Dit zijn geen filmische knipogen meer, maar berekende formuleachtige uitspattingen die als enige ambitie hebben om de look en feel van Britse misdaadsuccessen zoals Snatch (2000) en Lock, Stock & Two Smoking Barrels (1998) te veramerikaniseren.

De onbekende Aaron Harvey tekent zowel voor regie als scenario en springt overduidelijk iets te narcistisch met zijn eigen filmmateriaal om. Dat resulteert in een film die van zichzelf denkt baanbrekend en grensverleggend te zijn maar qua stijl en uitwerking zowel originaliteit, finesse, schwung als een degelijke structuur mist. De fragmentarische flashbackstijl waarin het verhaal wordt verteld, heeft overduidelijk ook leentjebuur gespeeld bij Reservoir Dogs (1992) van Quentin Tarantino, maar ontbeert persoonlijkheid, degelijk uitgewerkte personages, detail en bovenal sterke dialogen.

Onbegrijpelijk dus dat zwaargewichten Forest Whitaker en Bruce Willis zich hebben laten overtuigen om mee te werken aan dit ongedisciplineerde rommeltje dat zelfs als straight to video-tip geen enkele aanbeveling zou genieten, laat staan als volwaardige bioscooprelease. Verwonderlijk ook dat de film twee jaar na zijn productie en de daarop volgende katerveroorzakende financiële flop in de VS nu toch nog tot bij ons in de zalen sukkelt. Enige pluspunt: de strakke cinematografie van DOP Jeff Cutter - Orphan (2009) - is fraai en kleurrijk.
 

Geschreven door DIMITRI DEWEVER

Catch .44

17/07/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
KFD

Media: 

onomatopee