Child's Pose

Geen fraai beeld dat Calin Peter Netzer schetst over het Roemenië van gisteren,vandaag en morgen in CHILD'S POSE/POZITIA COPILULUI, goed voor de Gouden Beer en de Fipresciprijs op de Berlinale 2013 én de Bayard d'Or in Namur (FIFF). Behalve de recensie van deze uitstekende eigentijdse maar ontnuchterende zedenschets een portret van hoofdactrice Luminita Gheorghiu en een stand van zaken van de Roemeense film.

Cornelia heeft in de intro van CHILD'S POSE nog maar pas aan een vriendin (of aan haar zus?) haar beklag gedaan over haar enige zoon Barbu, die haar al langer totaal negeert, een culturele analfabeet als we haar mogen geloven (ostentatief laat hij een boek van Herta Müller ongelezen op het nachttafeltje rondslingeren, stel je voor), of ze wordt van een generale repetitie van een opera weggeroepen omdat diezelfde zoon een tragisch ongeval heeft gehad: een jongen van 14 die ineens de weg overstak is dood, zelf is hij ongedeerd. Boekarest. Een kille dag in maart, nog lang geen lente. De vrouw haast zich naar het politiekantoor waar zoonlief (!) is verhoord en waar ze, al meteen marchanderend, hem uit de wind hoopt te houden, een politieman tracht te manipuleren en even later ook nog een hinderlijke getuige gewoonweg poogt om te kopen.

Een verstikkende, overdreven vorm van moederliefde? De vrouw wenst met alle middelen haar verloren zoon terug te halen. Zij is de controle over hem kwijtgeraakt. Luminita Gheorghiu (en of ze in haar element is) zet op grandioze wijze een bemoeizieke moederkloek neer die waakt over haar gezinnetje met een losbol van een zoon en een pantoffelheld van een man. Zo ziet zij hen tenminste. Als binnenhuisarchitecte maakt zij – ze flaneert graag in haar bontmantel, de manier waarop ze haar filtersigaret rookt – deel uit van de upper class in Roemenië. Een achterhaalde klasse die in het verleden leeft en meent dat alles wel te regelen is. Nog altijd. Cornelia, onsympathieker nog dan onsympathiek, is typisch een exponent van de vorige generatie: gecultiveerd maar corrupt, koelbloedig recht-op-het-doel-af. Een Ceausescu-generatie die ervan overtuigd is dat ook in postcommunistische tijden alles alsnog te ritselen valt.

De vrouw zwaait met geld, al weet ze dat ze er daarvan niet genoeg (meer) heeft, ze dreigt met haar netwerk, al is ook dat al flink op z’n retour. Ze was kind aan huis in kringen van de Roemeense bourgeoisie waar kunst, magistratuur en politiek elkaar maar al te graag vonden. Maar helaas voor haar is dat voltooid verleden tijd. De cineast legt de vinger op de wonde: iedereen is gezien deze historiek ook vandaag omkoopbaar, alleen al mede door de penibele levensstandaard in het land. En de toekomst? Als Cornelia’s zoon, een nouveau riche, die moet vertegenwoordigen, dan ziet het er ook al niet te best uit: onverantwoord rondtoeren in dure auto’s maar niet beseffen waar hij dat aan verdiend heeft, tenzij aan zijn rijke afkomst. Ook al poogt hij al zijn hele leven lang van onder haar beklemmende vleugels vandaan te kruipen. Zal hij er ooit in slagen zelfstandig te worden en zijn eigen weg te gaan?

CHILD’S POSE, de derde film van Calin Peter Netzer, in een semidocumentaire stijl gefilmd, is een meedogenloze dissectie van Roemenië vandaag, van de heersende malaise, de clash tussen (vermeend) rijk en arm. De scherpe dialogen, het intelligente – subtiel en genuanceerd – en compacte scenario illustreren dat onverbloemd. Bovendien konden de scenaristen van CHILD’S POSE – de titel refereert aan een yogahouding waarbij je jezelf als een foetus oprolt – veel ironie kwijt in het psychodrama dat af en toe tragikomisch wordt. Een ijzersterke, onverbiddelijke milieuschets, die onthutst. Tot het stilaan tijd wordt dat iedereen zich herpakt, opnieuw mens tussen de mensen wordt en de dominante moeder opnieuw gewoon moeder wordt.

Gebald in de slotscène speelt ze eerst nog – egocentrisch zoals ze is – haar emoties handig uit, om dan uiteindelijk te breken in een ontroerend, pakkend slotakkoord waarin regisseur Netzer al zijn visuele inventiviteit uit de kast haalt om vooral Barbu’s aarzelende, verzoenende gebaar tegenover de vader van de verongelukte jongen visueel knap in beeld te vangen. De zoon is volwassen. Eindelijk. De verloren zoon is weer thuis. Gianna Nannini’s optimistische song Meravigliosa creatura loeit tot tweemaal toe de kijker tegemoet. Als voorbode van een betere toekomst?

Geschreven door FREDDY SARTOR

Child's Pose

05/02/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Remain In Light

Media: 

Trailer: 

1d3bJakpFh4

onomatopee