Cinderella

Wie beter dan de ijzige cate – blue jasmine – blanchett inschakelen als assepoesters boze stiefmoeder? Oké, buiten Meryl Streep dan, die dat vast ook The Devil Wears Prada-gewijs voortreffelijk zou doen. Regisseur Kenneth Branagh koos voor Blanchett die onderkoeld, statisch en elegant de modebewuste doch verbitterde stiefmoeder van de lieftallige Assepoester neerzet. Blanchett is zowat het enige dat uitblinkt in CINDERELLA, Disneys nieuwste live-actionverfilming van het gelijknamige sprookje, bij ons vooral bekend in de versie van de Franse schrijver Perrault en niet van Grimm.

Ella leidt een gelukkig, liefdevol leventje met haar ouders in hun landhuis, tussen de dieren en de natuur. Wanneer haar moeder sterft, trekt – na enkele jaren - de nieuwe vrouw van Ella’s vader bij hen in, samen met haar twee gruwelijk gemene dochters. De altijd vriendelijke Ella wordt uitgebuit door het drietal en krijgt niet alleen een stapel werk, maar ook een nieuwe naam: Assepoester. Op een dag ontmoet Assepoester in het bos de prins, ze worden verliefd en haar beschermfee stelt met haar toverkrachten – pompoen wordt koets, muizen worden koetsiers en slof wordt glazen muiltje - alles in het werk om het meisje in het kasteel te krijgen. Branagh kleurt binnen de lijntjes van het verhaal dat zowat iedereen kent, de film is dan ook veeleer een verfilming van het verhaal uit ons collectieve geheugen.

CINDERELLA mist zowel durf als spektakel - het bal waarop Assepoester terechtkomt is weinig indrukwekkend te noemen. Veel boeiender zou zijn het sprookje uit 1697 te katapulteren naar de 21ste eeuw, waar geen koetsen zijn, wel auto’s, of fietsen. En stiefmoeders ook lang niet zo gemeen zijn als werd aangenomen. Of wanneer het sprookje onttrokken zou worden aan het lieflijke genre - Snow White and the Huntsmen zette Sneeuwwitje in een gewelddadige, grimmige onderwereld en Hansel and Gretel: Witch Hunters transformeerde Hans en Grietje in hardleerse moordenaars. Daarom niet meer geslaagd, maar wel meer gewaagd. Dan liever de geanimeerde Disneyversie van Assepoester uit 1950. Of nog beter: Méliès’ magische stop-motion Cendrillon. Niet alleen verrassend knap, ook zo revolutionair dat het bijna 120 jaar na datum nog leeft. Lang en gelukkig.

Geschreven door SARAH SKORIC

Cinderella

25/03/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Disney

Media: 

onomatopee