Climax

“Eerst kregen mijn films 50% negatieve reviews. Dat aantal steeg naar respectievelijk 60, 70 en 80%. Dus verwachtte ik nu dat 90% van de critici mijn werk zou afkeuren.” Gaspar Noé vergiste zich dit jaar in Cannes. De ene lovende recensie van CLIMAX volgde op de andere en hij won de Art Cinema Award, bedoeld om arthousefilms boven de radar te krijgen.

Wat is er zo anders aan de nieuwe Noé? Ogenschijnlijk niets. De in Frankrijk levende Argentijn levert alweer een bad trip van een film af die recensenten aanmoedigt om hun pen te scherpen aan misantrope en andere nietzscheaanse terminologieën. Mogelijk zonder het zelf te beseffen maakte hij echter een film die de grootste zwakte van zijn maker buiten spel zet. Noé is namelijk geen goede verhalenverteller. In Irréversible ving hij dat nog handig op door de film chronologisch omgekeerd te vertellen en de neurotische camerabewegingen van het begin systematisch te vertragen tot een statische toestand op het einde. Constructie primeerde op vertelling en als klap op de vuurpijl kwakte Noé in het midden van zijn film een scène die de rest zo goed als onzichtbaar maakte: de beruchte verkrachting van Monica Bellucci’s personage. Opvolgers Into the Void en Love waren evengoed provocatieve show-offs, maar zonder dergelijke inventieve ingrepen zakte de spanningsboog als een pudding in elkaar.

In CLIMAX daarentegen doet Noé twee briljante dingen. Ten eerste neemt hij elke hint naar een verhaal weg. Er is welgeteld één plotmoment in de hele film: het ogenblik waarop de danscompagnie ontdekt dat iemand lsd in hun sangria deed. Ten tweede wordt de film gedragen door dans. Niet zomaar dans, maar een extreem potente mix van streetwise genres als krumping en andere hiphop. Na een integrale en imposante repetitie van het centrale dansgezelschap schakelt de regisseur over naar een kennismaking met zijn personages. Twee per twee. Hij registreert de roddels tijdens de ontlading na de inspanning: opschepperij over seksuele escapades, kritiek op de anderen, erotisch geladen smalltalk …  Aldus tekenen zich na het visuele festijn karakters af die ons intrigeren. Daarmee is de film halfweg en beginnen zowaar de begincredits over het scherm te rollen. Een andere film begint. Met dezelfde cast, in dezelfde setting, maar toch anders.  

Noé, de filmmaker die zich net op indrukwekkende wijze de danswereld eigen had gemaakt, plooit zich terug op zijn eigen universum. Een regelrechte afdaling richting hel. Onder invloed van lsd toont zich niet meer het karakter van de personages, maar de aard van de mens als die niet afgeremd wordt door sociale omgangsnormen. De dialogen waren tot dan toe al rechtuit – twee dansers wisselen hun ongezouten mening uit over anale seks – maar de individuen binnen de ensemblecast tekenden zich af op een manier waarop je om hen zou kunnen geven in een latere fase. Vooral de sympathieke dj Daddy en übermacho David zijn opmerkelijke persoonlijkheden. Met die prettige mix van stilering en portrettering maakt Noé komaf door het tempo, de chaos en de agressie naar ongeziene hoogtes op te drijven in de tweede helft van CLIMAX. De regisseur bedient zelf de camera terwijl de Luikse DoP Benoît Debie alweer voor een geniale belichting zorgt. Als toeschouwer word je feilloos meegezogen in de trip, al zetten sommige elementen het gratuite karakter van de hele onderneming nodeloos in de verf. Het zoontje van de productieleider heeft bijvoorbeeld geen enkele functie behalve het opwekken van medelijden door zijn onschuld. De uitermate precies gekozen muziek en de alom presente dans, die zelfs van de meest gewelddadige uitbarstingen een esthetische mokerslag maakt, houden de aandacht echter tot het einde perfect vast. Het 55-jarige enfant terrible Noé overtreft zichzelf en wel dankzij de ontdekking dat dans een even sterke drift kan zijn als seks. Zo lost hij eindelijk de verwachtingen in die de maniakaal egocentrische slager in zijn debuut Seul contre tous geschapen had.

Lees het interview met Gaspar Noé in het novembernummer.

Vertoningen: Cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door MIK TORFS

Climax

21/11/2018
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
O’Brother Distribution

Media: 

onomatopee