Coco

Op de dag waarop volgens het Mexicaanse volksgeloof de zielen van de overledenen terugkeren naar de wereld van de levenden om zich bij hun achtergebleven geliefden te voegen, slaagt het twaalfjarige jongetje Miguel erin de dodenwereld binnen te glippen. Onder leiding van Lee Unkrich, die in 2010 'Toy Story 3' regisseerde, werkte Pixar dat idee uit tot een opmerkelijke computeranimatiefilm.

Miguel wil muziek maken en beroemd worden. Maar omdat zijn betovergrootvader vrouw en kind in de steek liet om zijn muzikale roeping te volgen, is muziek sindsdien taboe in de familie. De magere, haarloze hond Dante is thuis de enige die Miguel niet van zijn plannen wil afbrengen. Als hij een gitaar gaat ‘lenen’ uit het graf van zijn idool Ernesto de la Cruz, komt de jongen in de verkeerde wereld terecht. Eerste zorg: als levende niet opvallen tussen de skeletten. Komt voor mekaar met de hulp van een nieuwe vriend en veel schmink. Vervolgens gaat onze held steun zoeken bij zijn voorvaders. Maar ook die dicteren dat familiebanden belangrijker zijn dan persoonlijke ambitie. Tenminste aanvankelijk ...

Muziek is constant aanwezig in COCO. Het verhaal gaat traploos over van acteren naar zingen en musiceren. Kristen Anderson-Lopez en echtgenoot Bobby Lopez penden met ‘Remember me’ een song die in het hoofd blijft hangen en handig gebruikt wordt in een tranentrekkerige sentimentele scène. Het Mexico dat Unkrich hier neerzet is nu eens geen samenraapsel van de bekende clichés, maar oogt authentiek en bijzonder sympathiek. De kleurrijke folklore komt uitgebreid aan bod, beginnend met de dodenviering die één groot feeëriek familiefeest is. Schilderes Frida Kahlo krijgt een aardige cameo. Naar nog een pak andere artistieke en maatschappelijke iconen wordt verwezen, van Zapata tot El Santo. Laat dat interessante bijkomstigheden zijn, COCO is een visueel aantrekkelijke, goed opgebouwde en plezierige familiefilm. Wie de boodschap dat familie boven alles gaat meteen wil toepassen, brengt niet alleen zijn kinderen mee naar de bioscoop, maar ook neven en nichten, grootvaders en grootmoeders. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.

Zelf oordelen? Hier vind je de vertoningen van COCO terug.

Meer reviews, portretten, themastukken en interviews vind je in ons maandelijkse filmmagazine, te bestellen met een mailtje naar info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten, of maandelijks in uw bus via een abonnement.

Geschreven door LUK MENTEN

Coco

29/11/2017
Regisseur: 
Productiejaar: 
2017
Distributeur: 
Disney

Media: 

onomatopee