The Congress

“Een nostalgische hulpkreet ter ondersteuning van de 'ouderwetse cinema' waar we allemaal zo van houden, dat is THE CONGRESS” liet Ari Folman zich ontvallen toen hij in Cannes de openingsfilm van de Quinzaine inleidde.

Vijf jaar na zijn autobiografische animatiefilm Waltz with Bashir tracht de Israëlische regisseur zich “zo ver mogelijk te verwijderen van de persoonlijke auteurcinema waar men me wil mee blijven associëren”. Hij doet dat met een verontrustende en pessimistische genrefilm boordevol cinefiele referenties (Eastwood, Hitchcock, Kubrick en Satoshi Kon) en bespiegelingen over de relatie tussen beeld en realiteit en over de impact van besmettelijke/gevaarlijke beelden op de menselijke geest en verbeelding. Folman vertrekt van een sciencefictionverhaal van Stanislaw Lem (The Futurological Congress) over een mondiale chemische dictatuur gecontroleerd door de farmaceutische industrie en hij legt de link naar een Hollywoodstudio die acteurs laat scannen om met hun computerbeeld eeuwig films te blijven maken.

Actrice-op-retour Robin Wright krijgt zo'n voorstel dat ze niet kan weigeren; om financieel te overleven moet ze haar beeld en vrijheid opgeven. Zo verlaat ze de live-action wereld en belandt haar avatar in een animatiewereld. Een donker parallel universum dat in de stijl van de Popeye-cartoons van de broers Fleischer constant 'vloekende' personages en decors uitspuwt. De actrice/heldin wordt meegesleurd in een maalstroom van bewegende beelden die constant muteren onder invloed van een gedrogeerde geest om uiteindelijk vast te stellen dat you can't go home again.

Onderweg introduceert dit half-Orwelliaans, half-Faustiaans verhaal ernstige zaken zoals de mythe van het eeuwig leven of de verwoestingen veroorzaakt door de spektakelmaatschappij. Maar tegelijk is THE CONGRESS een satire die de draak steekt met de Brave New World en onze angst voor een ultieme consumptiewereld. Ernst en humor vloeien net zoals animatie en live-action in elkaar over en resulteren in een duizelingwekkende visuele en emotionele trip.

Cinema is een avontuur voor Folman: “Net zoals in Waltz with Bashir is mijn doel om verschillende dingen te doen samenleven op het scherm: het objectieve en het subjectieve, het bewuste en het onbewuste, alle niveaus van de realiteit”. Missie volbracht. Met verve.

Geschreven door IVO DE KOCK

The Congress

14/08/2013
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

OuOObq1pjZY