The Conjuring 2

James Wan schrijft een succesverhaal. De lowbudgetfilm Saw bracht tachtig maal zijn productiebudget op. Wan draaide vervolgens Dead Silence en Death Sentence en liet zich anno 2011 nogmaals opmerken met de spookfilm Insidious. In 2013 volgden Insidious: Chapter 2 en de fijne huiverfilm The Conjuring, een verfilming van het verhaal van Ed en Lorraine Warren: door de katholieke kerk gemachtigde demonologen en vorsers van het bovennatuurlijke.

The Conjuring opende met ‘case Annabelle’ uit 1970 om vervolgens over te gaan naar de paranormale verschijnselen bij de familie Perron in Harrisville, Rhode Island in 1971. Wan monteerde de eerste ‘spookverschijningen’ bij de Perrons parallel met de lezingen en de familiale activiteiten van de Warrens. Eenmaal Ed en Lorraine door de familie gecontacteerd worden verplaatst de actie zich nagenoeg integraal (er is nog een subplot met de pop Annabelle) naar het landgoed van de familie Perron te Harrisville. The Exorcist, The Amityville Horror, The Haunting (Robert Wise) en verder elke klassieke griezelfilm over bezetenheid en spookhuizen denkbaar, passeerde de revue. Maar zijn variant op het thema was wel degelijk uniek. De langzaam opgebouwde huiversfeer hield ook voor de geroutineerde horrorfan verrassingen in.

Het horror- en griezelgenre is doorgaans niet vrij van clichés en voorspelbaarheden. Originaliteit is zeldzaam. De uitzonderingen bevestigen - zoals steeds - de regel. James Wan bewijst alvast dat hij zijn klassiekers grondig heeft bestudeerd. Wan bouwt zorgvuldig zijn sfeer op - met hier en daar de obligate jump scares - en zijn lang aangehouden travellings lokken onheil en spanning uit. Tevens rekt hij de intensiteit van zijn thrillerscènes tot soms onhoudbare lengtes. Dit zijn uiteraard stilistische kunstgrepen. Maar ze werken. In tegenstelling tot bijvoorbeeld David Cronenberg, Guillermo del Toro of George A. Romero (om er slechts een paar te noemen), die rond bepaalde thema’s werken en varianten op die thema’s uitvoeren, is James Wan meer een stilist. De stilistische trukendoos van THE CONJURING 2 kampt evenwel met bloedarmoede.

Voor alle duidelijkheid: Insidious en The Conjuring zijn zuivere huiverfilms. Ze hebben niets gemeen met de expliciete horror, de zogenaamde torture porn, van de Saw-franchise. In deze sequel ligt de nadruk dan ook terug op sfeerschepping. Helaas lijdt deze sfeer onder een bijzonder déjà vu gehalte. Zelfs de opbouw is een kopie van het origineel.

Zoals in The Conjuring, vangt ook hier de pregeneriek aan met de Warrens in actie. Deze keer bevinden ze zich in het Amityville spookhuis, ook in het echt hun meest bekende affaire. Tijdens een seance krijgt Lorraine een visioen van een kwaadaardige demon in de gedaante van een non en is ze getuige van de dood van Ed. Beide elementen worden niet gratuit opgevoerd. Volgt de titel en vervolgens duikt Wan het Londen van 1977 binnen op de tonen van ‘London Calling’ van The Clash. Waar hebben we dit nog gehoord? En gezien? Uiteindelijk belandt de toeschouwer bij de alleenstaande moeder Peggy Hodgson en haar kinderen in Enfield, Londen. Zoals in het voorgaande deel worden de verschillende openbaringen en acties van de klopgeest in Enfield parallel gemonteerd met gebeurtenissen binnen de familie Warren. Pas als de Hodgsons met hun ‘bezeten’ huis naar buiten komen, stuurt de kerk Ed en Lorraine Warren naar Engeland om er de demon te bezweren. De vele travellings en scènes met een subtiel opgebouwde en lang aangehouden intensiteit doen ongetwijfeld hun job bij de kijker die niet met het genre is vertrouwd. Voor de geroutineerde liefhebber is het echter slechts een zwak uitvallende kopie van het origineel. Wan zal zich, in tegenstelling tot regisseurs die de verschillende genre elementen bezigen om hun ideeën over mens en maatschappij vorm te geven, niet heruitvinden.

Als genrefilm op zich is deze sequel best oké. Het niveau van het origineel - of van een horrorfilm à la Sinister - wordt weliswaar zelden gehaald. De finale is ronduit ontgoochelend en bovendien vreselijk voorspelbaar. James Wan is dan ook meer een studioregisseur dan een ‘auteur’. Het feit dat hij voor grote publiekstrekkers kiest (we denken aan zijn ferm geslaagde actiefilm Furious 7 - de zevende film van de The Fast and the Furious-franchise), waarin originaliteit, vaste thema’s en een herkenbare stijl geen prioriteit is, komt in THE CONJURING 2 heel sterk naar voren.

Geschreven door PIET GOETHALS

The Conjuring 2

08/06/2016
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
20th Century Fox

Media: 

onomatopee