Cornouaille

Bij het begin van CORNOUAILLE kregen we meteen een beetje somber voorgevoel. De camera ging langzaam door een kamer om telkens even stil te staan bij duidelijk haastig uitgetrokken kleren, eerst die van een man, dan die van een vrouw.

We zouden geneigd zijn het hier over ‘weinig origineel’ te hebben, maar eigenlijk vinden we dat in deze film nog een eufemisme. Op wat aan de geluiden te horen het hoogtepunt is van de niet zichtbare activiteiten op het bed is, steekt de man tegelijkertijd zijn arm uit om op zijn horloge te kijken. Toch was regisseur Anne Le Ny blijkbaar bang dat de kijker nog  niet door had dat het hier om een buitenechtelijke relatie gaat: een paar minuten later wordt er nog eens hardop gezegd dat Odile de maîtresse is van Fabrice. Odile blijkt een huis in Bretagne geërfd te hebben en ze gaat het leegmaken en verkopen.

Er zijn wat niet al te geslaagde pogingen tot humor gedaan (Odile die ineens uit beeld verdwijnt en dan haar voet omgeslagen heeft, sleutels die in een waterreservoir vallen, o ja, en er is de belangrijke vraag of de das nu de notaris maakt), maar in feite gaat het over de louteringskuur van Odile, die natuurlijk net nu voor een aantal belangrijke beslissingen in haar leven staat, die uiteraard veel te maken hebben met haar relatie met Fabrice (die natuurlijk net nu ook niet meer weet wat hij wil). Ze is niet meer in het huis geweest sinds haar twaalfde, toen haar vader er gestorven is. Die ervaring heeft haar zo getraumatiseerd, dat ze zelfs zonder veel nadenken de fotoboeken uit het huis in een container gooit (en er die later uiteraard weer uit moet halen).

Odile komt in en om het huis letterlijk de geesten uit haar verleden tegen, die haar bijstaan met goede raad. Odile zal er wel uitkomen, maar of dat voor de kijker ook lukt? Wij houden niet zo van hokjes, maar CORNOUAILLE is echt wel vlees noch vis. De meeste grappen vallen (soms letterlijk) in het water, wij konden weinig begrip opbrengen voor het getwijfel van Odile en (vooral) Fabrice, en hoewel wij zo nu en dan heus wel kunnen genieten van een goed gebracht spook in een film, vonden wij Odiles geesten maar zelden aanvaardbaar.

Nu, de natuurbeelden van de Bretoense kust zijn prachtig (dat wordt dan wel nog even ten overvloede vermeld door een van de personages, stel je voor dat kijker het zelf niet opmerkt) en wie kickt op het spleetje tussen de tanden van Vanessa Paradis zal zeker aan zijn trekken komen.

Geschreven door EVELIEN VAN VESSEM

Cornouaille

15/08/2012
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
CNC

Media: 

onomatopee