Couleur de peau: Miel

In de nasleep van de Koreaanse oorlog (1950-‘53) ontdekte het Westen het probleem van de weeskinderen. Een direct gevolg van de oorlog, al ging het ook om kinderen van ongehuwde moeders, uitgestoten door de intolerante Koreaanse maatschappij.

Zo’n 200.000 kinderen kregen een nieuwe familie in de VS en in Europese landen waaronder België. Het jongetje Jung is een van hen. Als 5-jarige in Seoul op straat opgepakt door de politie, komt hij via een weeshuis terecht in een gezin in Rixensart, in Waals-Brabant. Zoals bij tal van lotgenoten verloopt de aanpassing niet zonder slag of stoot. Als adolescent komen de vragen boven over zijn plaats in het gezin, zijn identiteit en het waarom van de adoptie.

Naar inhoud én vorm is COULEUR DE PEAU: MIEL een hybride film want deels documentaire, deels geromantiseerde autobiografie en samengesteld met historisch filmmateriaal, oude familiefilmpjes, live action beelden van de 42-jarige Jung die zijn geboorteland bezoekt op zoek naar zijn wortels, en heel veel tekenfilm. Films zoals Persepolis, Waltz with Bashir en Mary and Max bewezen dat animatie een krachtiger middel kan zijn om een verhaal te vertellen dan gewone fictiebeelden.

Tekenfilm was ook voor COULEUR DE PEAU: MIEL de meest aangewezen techniek om de belevenissen van de kleine kinderen in het gezin vlot uit te beelden. Misschien is het even wennen aan de schijnbaar rudimentaire tekeningen, maar als grafische vormgeving is er echt niet meer afwerking nodig want we kijken geenszins naar een gestroomlijnd Disneysprookje. Nog meer voor de hand liggend wordt de keuze voor tekenfilm als we weten dat Jung in het echte leven een striptekenaar is geworden en dat hij zijn levensverhaal heeft uitgetekend in een tweedelige graphic novel in zwart-wit die onder dezelfde Franstalige titel als de film in 2007 en ‘08 is uitgegeven.

Het verhaal boeit en bevat felle emotionele momenten wanneer het tot crisissen komt tussen de adolescent en zijn adoptieouders. Een sterk punt is de aandacht die wordt besteed aan de wederzijdse relaties tussen de kinderen van het echtpaar en hun geadopteerde Koreaanse broertje. Het slot is emotioneel, to the point en zeker niet langdradig. Een indrukwekkende ‘kleine’ film over een minder bekende problematiek, die zich daarenboven dicht bij ons afspeelt.

Geschreven door LUK MENTEN

Couleur de peau: Miel

13/06/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

vFvXkR45sz4

onomatopee