Crimi Clowns De Movie

De vuilgebekte, criminele clowns van Luk Wyns zijn in afwachting van het tweede seizoen dit najaar op 2BE nu te zien in de bioscoop. Fans van de serie krijgen waar voor hun geld, maar ook voor leken is CRIMI CLOWNS DE MOVIE erg toegankelijk. De regisseur heeft zich tijdens het schrijven en de opnames gericht op de kleinste doelgroep ter wereld, meer bepaald zichzelf: “Als ik Crimi Clowns leuk vond, zou de rest wel volgen.” En inderdaad, ik volg.

Het verhaal is namelijk volledig nieuw met kleine knipogen naar de serie, waardoor liefhebbers van de serie op dat vlak geen déjà vu-gevoel krijgen. De stijl en opbouw is wel dezelfde gebleven en dat juichen we alleen maar toe. De intermezzo’s van Nonkel Wesley (Johnny de Mol), waarin hij toelichting geeft bij gebeurtenissen en personages, blinken nog altijd uit door het hyperactieve camerawerk – met fotocamera’s “waarmee je ook kan filmen”, aldus onze Wes – met een vleugje schizofrenie en waanzin. Ze zijn niet zomaar een origineel visueel spel, maar sturen het verhaal en geven het ook dat tikkeltje waanzin mee.

Net zoals de televisiereeks is de film zogezegd opgebouwd uit gevonden materiaal van geschorst filmstudent Wesley, die op eigen houtje zijn eindwerk wil afmaken: een documentaire over zijn vader en zijn crimiclowns. De film draait rond dezelfde bende van Ronny Tersago aka clown Norry (Luk Wyns), die in de film een grote slag slaat door in te breken bij rijke Nederlanders. Maar dan beginnen de problemen pas. Lou (Manou Kersting) heeft bijvoorbeeld na een mislukte zelfmoordpoging een persoonlijkheidsverandering ondergaan. Hij is extreem gewelddadig geworden, moordt voor het plezier – zelfs kleine onschuldige hondjes probeert hij in het toilet door te spoelen– en wil het geld niet meer delen, maar wat meer: plotseling praat hij Hollands! Wyns had Kersting, perfect tweetalig, naar eigen zeggen aangespoord om dat gewoon te doen. “Ik heb alle stijl- en verhaalclichés proberen te vermijden of ze net misbruikt. Bij twijfel of een scène of dialoog wel door de beugel kan. Doen!”, aldus de regisseur.

Het resultaat van die tolerante houding, waarbij alles kan, zijn enkele hilarische momenten van overdrijving, waaronder de begrafenisscène van de Patron. Het droge cynisme in het beschaafd Antwerps maakt ‘de movie’ minder zwaar, toch balanceert de film op sommige momenten vervaarlijk op de grens tussen een komedie en een klucht. Het hele verhaal is iets te veel opgesmukt met bizarre gebeurtenissen zoals onder meer een fietser die midden in de nacht plotseling opdoemt en onder de auto van Ronny terechtkomt, een verlamde Jay die toch niet zo’n goede kamerplant is, Ronny’s dochter en oogappel, Amber, die een heroïnehoer blijkt te zijn, mini Mike (Chris Willemsen) die wordt opgesloten in een brandkast – zien we een knipoog naar de dwerg in de oven uit Project X? – een moord met een brochette (!) waardoor de marmeren vloer onkuisbaar is geworden en een dom blondje voor wie het einde van de wereld begint met een uitgelopen vulpen in ‘haar Vuitton’.

Toch vergeven we Wyns dat, want de vertolkingen van de hoofdacteurs zijn van grote kwaliteit, al mocht de casting van de bijrollen iets meer doordacht gebeurd zijn. De radiobaas en Durga komen namelijk een tikkeltje te ongeloofwaardig over door overacting, jammer. De rest van de cast daarentegen verdient niets dan lof. Door zijn ruwe bolster als de gangster Ronny heen krijgen we ook een glimp van zijn klein hart te zien. Alles wat Ronny zich op de hals haalt, komt voort uit zijn liefde voor zijn gezin en vrienden. Wegens de al meermaals mislukte showbizzcarrière zoekt hij zijn heil in de criminaliteit. Zijn menselijke kant blijft niet onbelicht en als kijker begrijp je zijn (wan)daden. Hij is oprecht bezorgd om Lou en over het voortbestaan van de vriendschap tussen de bendeleden, wil koste wat kost zijn dochter het goede pad op helpen en blijft hopen dat zijn ultieme droom, een zingende clownsfamilie, werkelijkheid wordt.

Als die kans zich dan eindelijk aanbiedt, krijgen we een sterke, treurige, maar tegelijk wondermooie ontknoping, een happy unhappy end met een zwaar brok-in-de-keeleffect, net dankzij die ontmoeting met de échte familie Tersago. Deze slotscène is bovendien het sterkste visuele punt van de film, na de intermezzo’s, prachtig gefilmd in slow motion en geweldig gemonteerd met op de achtergrond de perfecte muziek. Naar mijn bescheiden mening vormt het één van de mooiste beelden in de bioscoop de laatste tijd, waarvoor dank Patrick Tilkens, chef fotografie. De mengelmoes van comedy-, thriller-, drama- en misdaadelementen is niet zomaar een hutsepot, maar een mooi gepresenteerde ratatouille met een heerlijke nasmaak die voor sfeer en gezelligheid zeker een dikke acht verdient.
 

Geschreven door ELKE RAMSDONCK

Crimi Clowns De Movie

03/04/2013
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
KFD

Media: 

onomatopee