The Curse of La Llorona

Dat er dingen bestaan waarvan we geen besef hebben is een van de thema's van horrorfilms. Omdat zowel kijker als protagonist er niet in geloven, blijft het monster fictie. THE CURSE OF LA LLORONA wil via een Latijns-Amerikaanse legende de grens tussen fictie en realiteit doen vervagen en een nieuw iconisch monster creëren.

Kenners van het horrorgenre weten: niets zo beangstigend als de mens. Een monster dat volledig onmenselijk is, wordt nooit schrikaanjagend. Debutant Michael Chaves (die momenteel met The Conjuring 3 zijn tweede film maakt) heeft die les begrepen, ook al is zijn THE CURSE OF LA LLORONA geen meesterwerk. Toch is dit bovennatuurlijke drama geslaagd in de scènes waar de legende en het monster menselijk worden en er emoties de kop opsteken.

We bevinden ons in het Los Angeles van de jaren zeventig (een tijdperk zonder mobieltjes en internet), wanneer sociaal werkster en alleenstaande moeder Anna samen met haar kinderen Chris en Samantha verstrikt raakt in een bovennatuurlijke wereld. Een wereld waar een vrouwelijk spook op kinderen jaagt en een afvallige priester met mystieke praktijken en bizarre rituelen voor bescherming zorgt. De gruwelijke razernij van 'La Llorona' blijkt verbonden met menselijke gevoelens (pijn, verdriet, woede, jaloezie) waardoor empathie mogelijk een uitweg biedt.

Dat Anna en haar kroost – nog treurend om de gestorven pater familias – in nesten geraken heeft alles te maken met het bestaan van een wezen waar ze geen besef van hebben. Ze hebben nooit gehoord van La Llorona en Anna gelooft tijdens een huisbezoek een moeder niet wanneer die beweert dat ze haar twee zoontjes opsluit om hun eigen bescherming. Anna scheidt de moeder van haar kinderen en dat blijkt een rampzalige beslissing. De zoontjes overlijden en Anna's eigen kinderen komen in contact met de griezelige Mexicaanse spookgedaante. Zo komen ze in het vizier van de Huilende Vrouw en wordt Anna op haar beurt niet geloofd door collega's.

Dankzij THE CURSE OF LA LLORONA maakt het brede publiek kennis met een legende die heel vertrouwd is bij Latijns-Amerikaanse gemeenschappen waar 'curanderos', 'pañuelos' en 'sage sticks' huishoudbegrippen zijn. “Het is een film die móést gedraaid  worden,” zegt acteur Tony Amendola in de making of op de extra’s van de dvd-uitgave, “ik ken deze legende al mijn hele leven.” Ook volgens collega Raymond Cruz maakt ze deel uit van de Mexicaanse folklore: “Ik heb als kind over haar gehoord van mijn familie.”

La Llorona betekent 'De Jammerende' of 'De Huilende Vrouw'. “Het is een heel oud verhaal,” bevestigt Amendola, “volgens sommigen gaat het helemaal terug tot Cortés.” Cruz stelt dat het verhaal van La Llorona voortvloeit uit de legende van een vrouw die haar kinderen verdrinkt om zich te wreken op haar man wanneer hij haar verlaat voor een jongere vrouw. Marisol Ramirez, die La Llorona vertolkt, vult aan dat de geest in haar woede besluit hem te kwetsen op de beste manier die ze kan bedenken: door datgene te doden waar hij het meest van houdt, zijn kinderen. Als ze beseft wat ze heeft gedaan, wordt ze gek en verdrinkt ze zichzelf, met als gevolg dat ze uit de hemel wordt verbannen, haar kinderen niet meer mag zien en gedoemd is om op aarde rond te zwerven op zoek naar kinderen om de hare te vervangen. Dat kreeg ook actrice Patricia Velasques te horen van haar familie: “De overlevering wil dat je haar gejammer kan horen, je hoort haar huilen en roepen wanneer ze kinderen zoekt.”

Het gaat om een Mexicaanse legende, maar veel Latino's zijn er vertrouwd mee. “Ik ben Panamees en mijn vader is Puertoricaans”, zegt Ramirez. “In Panama noemen ze haar La Tulivieja. De naam is anders maar het verhaal blijft hetzelfde.” Velasquez “hoorde als kind altijd hetzelfde verhaal: je moet je gedragen, anders komt La Llorona je halen. We gedroegen ons en we geloofden het. Absoluut.” Amendola vat het gevoel van de acteurs samen: “La Llorona is een heel oud verhaal. En eindelijk verfilmt iemand het, iemand met de expertise van James Wan en Michael Chavez. Deze jongens zijn tovenaars binnen het genre.”

“Het is meer dan een spookverhaal, het is een traditie,” zegt regisseur Michael Chaves, “en die traditie nemen we serieus. We beseffen dat het een ongelooflijk voorrecht is om dit aan de wereld te mogen vertellen.” De sleutel van de verfilming is het script van Mikki Daughtry en Tobias Iaconis, aldus Chaves: “Het scenario was heerlijk om te lezen. Er zaten geweldige kenmerkende scènes in en dat maakte het zo spannend. Het scenario maakte niet alleen indruk omdat het zo goed geschreven was, maar ook omdat het de Latijns-Amerikaanse cultuur en de legende van La Llorona respecteert.”

“De regisseur, de producenten en de schrijvers zitten allemaal op één lijn”, aldus Cruz. “We willen dat mensen hiernaar kijken en begrijpen dat de legende echt is.” Vandaar dat volgens producent Gary Dauberman Chavez veel research deed en probeerde het zo authentiek mogelijk te houden. Daarom koos hij ook voor een fysiek aanwezig monster en geen CGI creatie. Terwijl de protagonist een 'vreemde in een vreemd land' werd, iemand die niet vertrouwd was met de legende en geen besef had van het monster. “We wilden een buitenstaander als protagonist,” aldus Chaves, “iemand die niet opgroeide met de mythe en samen met de toeschouwer op onderzoek gaat.”

James Wan (Saw, The Conjuring, Aquaman) tekende als producent. “Ik ben opgegroeid met horrorfilms van New Line”, zegt Chaves. “Met hen samenwerken is een van de beste ervaringen van  mijn leven. Wan is zeer positief. Hij had geweldige, eenvoudige ideeën om de spanning op te voeren en de angst aan te scherpen. Altijd zeer gericht en specifiek.” THE CURSE OF LA LLORONA behoort tot The Conjuring Universe. Na de start van de reeks in 2013 met The Conjuring verschenen er zes films. Recent Annabelle Comes Home, terwijl The Conjuring 3, The Nun 2 en The Crooked Man eraan komen. “Het opzet was een geheime link met het Conjuring-universum te creëren”, benadrukt Chaves. “Het idee is dat pastoor Perez net zijn ervaring met Annabelle heeft overleefd en een ander mens is geworden. Hij gelooft in het bovennatuurlijke. Als Anna hem benadert over La Llorona gelooft hij er reeds in.” Perez verwijst dan ook naar de kwaadaardige pop en geeft zijn rozenkrans door.

Het Marvelachtig universum is dan wel 21ste-eeuws, de filmstijl is eerder klassiek. Op enkele luidruchtige schrikmomenten na draait alles om sfeer, karakters en emoties. De mooiste, meest angstaanjagende scène is dan ook die waar 'moeder' La Llorona de haren van Anna's dochter wast in bad. Waarbij de ersatzdochter geniet omdat ze denkt dat haar echte moeder aan het werk is.

“La Llorona is een watergeest,” zegt Chaves over dit voor het brede publiek nieuwe monster, “druppels en weerspiegelingen in het water vormen een terugkerend thema. Soms is dat beangstigend, soms ook niet. Soms is het een manier om een personage in een verschillend licht te plaatsen. De weerspiegeling te tonen in plaats van het personage. We gebruikten spiegels en ook in het verhaal weerspiegelen mensen elkaar. Zeker de moeders. Anna is een reflectie van Patricia en zelfs La Llorona was ooit moeder. Dat idee van weerspiegeling bouwen we op om het uiteindelijk op zolder te beëindigen.” THE CURSE OF LA LLORONA heeft zijn minder overtuigende, schrikaanjagende momenten, maar introduceert op verdienstelijke wijze een iconisch monster.

Beschikbaar op dvd, blu-ray en VoD. 
FILM: *** / EXTRA'S: ** (documentaires, storyboard, verwijderde scènes)

Geschreven door IVO DE KOCK

The Curse of La Llorona

01/06/2019
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Warner Home Video

Media: 

onomatopee