The Dark Knight Rises

Het aanreiken van maatschappelijke dilemma’s - met als rode draad: wanneer gaan wetten als ketens fungeren? -, een eigentijdse thematiek en het constant willen verleggen van de grenzen van het actiegedeelte. In een dergelijk universum voelt Christopher Nolan, de maker van Memento, zich als een vis in het water. Nolan is hoe dan ook zijn voornemen trouw gebleven om ook in zijn derde Batmanfilm, het slot van zijn drieluik, het genre van de superheldenfilm te vermenselijken, dan wel te overstijgen. Tegen wil en dank misschien wel!?

Toen Nolan begon aan zijn Batman-trilogie, Batman Begins (2005) – The Dark Knight (2008) en nu dus The Dark Knight Rises, nam hij zich voor om het niveau van de tot pure camp verworden genre van de superheldenfilm op te krikken. Meer nog. Nolan heeft Batman uit dat genre gehaald - helemaal spelend rond het eendimensionale thema van goed versus slecht, -, dan wel verlost. Objectief bekeken is Batman geen superheld. Hij mist de bovenmenselijke kracht die andere superhelden wel etaleren wat hem in THE DARK KNIGHT RISES bijna fataal dreigt te worden. Op de koop toe ligt voor wie het zich nog herinnert, de kiem van zijn heldendom in wraakgevoelens tegenover de moordenaar van zijn ouders. Mooi is anders toch. Voor Nolan pleit dat hij van Batman tenminste opnieuw de held (“Geen wapens, geen doden” luidt zijn motto) heeft gemaakt die hij ooit was: en tragische held in een vleermuispak wel.

THE DARK KNIGHT RISES begint met een spectaculaire vliegtuigkaping waarmee meteen duidelijk is dat de slechterik die onderweg is naar Gotham City alles behalve een doetje is. Een Gotham City dat verduiveld goed op New York City (By Night) gelijkt.

Bruce Wayne, intussen multimiljardair, lijkt zijn Batman-plunje definitief  te hebben weggestopt. Al acht jaar heeft zij zich opgesloten in zijn villa, leidt er een teruggetrokken bestaan en sleept zich - mank lopend na de talloze gevechten - moeizaam door het leven. Door een aalvlugge Robin Hood-achtige dievegge, de hyperslanke Selina Kyle alias Catwoman (een even pientere als pittige Anne Hathaway) - en die zelf amper weet aan welke kant ze hoort te staan - wordt Bruce uit zijn diepe winterslaap gewekt… Als de eerste de beste moraaalridder fluistert zij hem steels en vermanend toe: “Jij en je vrienden kunnen je maar beter opmaken voor problemen. Want als het zover is, zullen jullie je allemaal afvragen hoe je op zo’n grote voet hebt kunnen leven en zo weinig hebt kunnen overlaten voor de anderen.”

En zo stuiteren we al bijna onmiddellijk de kredietcrisis binnen. Want de slechterik, de gemaskerde Bane - met zijn ijzeren masker op zijn neus lijkt hij een ontsnapte kooivechter - valt met zijn bende de aandelenbeurs van Wall Street binnen, gijzelt de effectenhandelaars en neemt enkelen van hen mee als levende schietschijven om zo te kunnen ontkomen. De politie voor schut gezet. Hét uitgelezen moment voor Batman om op algemene aanvraag opnieuw in actie te schieten… Maar zijn retraite heeft zijn tol geeïst. Bane, die zichzelf als het “noodzakelijke kwaad” ziet, wil Gotham City aan zijn inwoners teruggeven om op die manier allicht een zekere burgeroorlog te ontketenen én de definitieve ondergang van de stad, ook al heeft hij dan een atoombom (in een voortdurende rondrijdende vrachtwagen) ter beschikking.

Christopher Nolan schreef het scenario voor deze blockbuster (kostprijs 250 miljoen euro) samen met zijn  broer; zijn vrouw de productie en nog wat familie Nolan is te zien in kleine (neven)rolletjes in de film. Wat de filmproductie bijna tot een familiebedrijf(je) maakt.

THE DARK KNIGHT RISES is best een aardige actiefilm met een moraliserende boodschap. Wat de menselijke dilemma’s echter betreft variëren ze van diepzinnig naar cliché. Precies daar laat Nolan de kijkers wat aan hun lot over. En levert hen over aan een grimmige, donkere film. Letterlijk en figuurlijk.  

Geschreven door FREDDY SARTOR

The Dark Knight Rises

25/07/2012
Regisseur: 
Muziek: 
Productiejaar: 
2012
Distributeur: 
Warner

Media: 

Trailer: 

jDv26M887M8

onomatopee