Delivery Man

Niet minder dan 533 kinderen en één vader; 142 daarvan zoeken contact. Wanneer David, een vleesleverancier met schulden, hoort dat zijn vriendin zwanger is en hij voor het eerst vader denkt te gaan worden, vergist hij zich schromelijk. Door zijn genereuze donaties en een administratieve fout van de spermabank twintig jaar geleden lopen er nu al 533 kinderen van David rond, waarvan 142 een rechtszaak tot bekendmaking zijn gestart.

In de Amerikaanse remake van het Frans-Canadese Starbuck, gaat Ken Scott (scenarist-regisseur van beide films) voor een tweede maal op zoek naar wat het precies betekent om vader te zijn. Met de nodige humor weet hij David neer te zetten als een sympathieke kerel die net door zijn onhandigheid als enige in staat lijkt een situatie als deze het hoofd te bieden. Een vader is in zijn ogen in de eerste plaats een beschermengel, iemand die over zijn kinderen waakt en hen op het rechte pad poogt te houden. Al vragen verschillende kinderen om een verschillende aanpak.

Davids genenpoel lijkt succes verzekerd wanneer je kijkt naar de prestaties van Zoon 1, een stervoetballer. En dankzij de tussenkomst van vaderlief kan ook Zoon 2 zich bewijzen, als acteur. Dochter 1 lijkt als drugsverslaafde al minder beloftevol en ook de zwaar mentaal gehandicapte Zoon 3 doet David twijfelen of hij zijn identiteit wel openbaar zou maken. De druk van zijn beste vriend en beruchte advocaat om tijdelijke zinsverbijstering te pleiten om ingaande tegen de publieke opinie toch anoniem te blijven, maakt de beslissing er niet eenvoudiger op. Dat hij dat ten slotte toch doet en dat eerst aan precies zijn spastische zoon prijsgeeft is een mooi kantelmoment.

DELIVERY MAN is niet alleen een vertaling van zijn Frans-Canadese voorganger, maar is tevens stevig veramerikaniseerd: het scenario heeft beduidend minder dialoog, het gebruikte kleurenpalet is meer flashy en de muziek van Jon Brion (bekend van onder meer Eternal Sunshine of The Spotless Mind van Michel Gondry) klinkt weinig vernieuwend.

De keuze van de Amerikaanse boven de Canadese versie zal dan ook eerder voortvloeien uit de bekendheid van de acteurs Vince Vaughn en Cobie Smulders. Waarop je je keuze ook baseert, het resultaat blijft hetzelfde: een degelijke eigentijdse komedie uit de Amerikaanse petrischaal.

Geschreven door ELINE DURT

Delivery Man

25/12/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
eOne

Media: 

Trailer: 

V1lZKDNJ4aQ

onomatopee