Diana

Van Hitlers tien laatste doemsdagen naar de twee laatste levensjaren van Lady Di. De noodlottige zwanenzang van de meest gehate én een van de meest geliefde figuren van de twintigste eeuw. Anders dan in Oliver Hirschbiegels Der Untergang is in DIANA het bekende titelpersonage op zoek naar een bunker, een buffer om een gewoon leven te leiden. Niet de gouden kooi in Kensington Palace waar ‘de prinses van het volk’ zich opmaakt in een door lampen omzoomde theaterspiegel, gevangen door bewakers én camera’s, zoals in Hirschbiegels doorbraak Das Experiment.

De man die voor Diana wel extreme zelfcontrole, focus en beheersing over eigen professie en andere mensenlevens belichaamt, is de Pakistaanse hartspecialist Hashnat Khan. Daardoor is hij de onverzoenbare maar enige ware liefde van de queen of hearts. Althans volgens de these van het boek Diana: Her Last Love, waarop de film is gebaseerd. Daarin beweert schrijfster Kate Snell dat de relatie met Dodi Al-Fayed slechts door Diana is gebruikt om, met medewerking van de paparazzi, haar cupido/cardioloog jaloers te maken. DIANA laat de uiteindelijke autocrash, de cyclisch heropduikende complotten en zelfs het leven met haar zonen William en Harry aan zich voorbij gaan en isoleert deze post-Charles love interest en in mindere mate haar humanitair werk. Naomi Watts’ incarnatie van Diana wordt geholpen door perfect nagemaakte badpakken, jurken en handtassen van het fashion icoon.

Enkele beroemde foto’s worden zoals tableaux, impliciet tot leven gebracht (op Dodi’s jacht, de laatste bestaande beelden van haar door de liftcamera,…). Een van dergelijke scènes kan gelden als een beeld waar de hele film in samenkomt; tijdens een humanitair bezoek in Angola moet Diana voor het oog van paparazzi haar passen wikken in een performance door een met landmijnen bezaaid veld. Helaas maakt DIANA zichzelf onschadelijk door de vernauwing tot een wat geaffecteerde love story (symboliek van de ‘gebroken hart’-chirurg, Diana’s droomvertellingen en poëtische islamreferenties). Ondanks een hoopgevende openings-long take en ruimte om voldoende van de bekende context zelf in te vullen, forceert de film zich met een overdramatisch verhaaltrucje aan begin en eind. Al weet Diana in een relatieruzie: “I’m being dramatic? My whole life is dramatic.”
 

Geschreven door RUBEN DEMASURE

Diana

25/09/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee