Diana Vreeland: The Eye Has To Travel

THE EYE HAS TO TRAVEL opent met een verfrissende montage van modepagina's uit Vogue en Harper's Bazaar. Cineaste Liza Immordino Vreeland licht er foto's uit van de modereportages van Diane Vreeland (1903-1989), de grootmoeder van haar echtgenoot. Zelf heeft ze de modelegende niet gekend, maar ze had – gezien de familieband- ongelimiteerd toegang tot het enorme Vreelandarchief.

Al van in de jaren '20 verhief de excentrieke Vreeman  mode tot kunst. Eerst runde ze  een lingerieboetiek in Londen, later maakte ze faam  als columniste en redacteur bij Harper's en Vogue en als bezieler van de modetentoonstellingen in het Metropolitan Museum.  Met deze documentaire duikt de cineaste niet in het privéleven van haar aangetrouwde oma, maar reconstrueert ze haar gevoel voor glamour en tijdsgeest. Na WO II  drukte Vreeland haar stempel op de visuele cultuur met modereportages van de Amerikaan Richard Avedon of de Britse fotograaf David Bailey. Ze wijzigde in de golden sixties het gangbare concept van de modelfotografie, door fotomodellen zoals Twiggy, Veruschka, Edie Sedgwick of Penelope Tree naar buiten te halen en veelal in historische decors te fotograferen.

Deze indrukkende fashion shoots  vormen mooi filmisch materiaal omdat ze door de settings en de decors en het starappeal van de fotomodellen eigenlijk verstilde films zijn. “Stijl is alles”, was Vreemans motto. Opvallend  hoe de politieke en economische geschiedenis in haar colums en reportages aan haar voorbij ging en alles en iedereen herleid werd tot look en  glamour.  Dit leidt tot de typische maar  ietwat maffe Vreeland suggesties zoals je kinderen in een champagnebad te wassen of quotes zoals  “the bikini is the biggest thing since the atom bomb” en “de snor deugde niet” over Hitler.  Immordino's documentaire is eigenlijk een compilatie van eerder gebruikt materiaal uit TV-shows, interviews en sociaty-newsreels. Ook toont de cineaste hoe haar autoritaire oma  tirannieke modepersonages inspireerde uit films zoals Funny Face (1957)en Who are you  Polly Maggoo? (1966). 

Zo probeert ze een visueel verhaal te maken zoals Vreeman het in haar modereportages deed. Maar jammergenoeg biedt de film geen dieper inzicht in deze dominante en wereldse vrouw met het kapsel van de boze stiefmoeder uit Sneeuwwitje, de neus van Streisand en de krakende stem van Katherine Hepburn. Hoe reageerde ze in 1966 innerlijk op de dood van haar man, bankier Thomas Reed Vreeland? Of hoe diep raakte haar het ontslag bij Vogue in 1971 en waarom werd ze droogweg de laan uitgestuurd? Even poogt actrice Ali McGraw een tipje van de sluirer op te heffen over de takkewijverige Vreeland, met wie ze als jonge stagiaire bij Harper's te maken kreeg.Ondanks Immordino's voornemen om niet alleen Vreelands manieren, maar ook haar karakter te tonen, lijkt de echte Vreeland haar te ontsnappen. Net zoals het aanverwante The September Issue over de jongere Vogue-redactrice Anna Wintour, is THE EYE HAS TO TRAVEL een bij wijlen amusante maar toch weinig kritische analyse van het fashion milieu.

Geschreven door DIRK MICHIELS

Diana Vreeland: The Eye Has To Travel

14/11/2012
Genre: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
ABC

Media: