The Dictator

Na de voorbije Oscarceremonie wist de beau monde van Hollywood (en bijgevolg heel de wereld) weer hoe laat het was: komiek Sascha Baron Cohen is terug en hij gaat nog steeds all the way. In zijn nieuwste film THE DICTATOR kruipt hij in de huid van Aladeen, de megalomane, wrede dictator van de (fictieve) Noord-Afrikaanse oliestaat Wadiya.

Wat onmiddellijk opvalt, en een fundamenteel verschil is met de vorige exploten van Cohen, is dat de makers gekozen hebben voor een echte speelfilm in plaats van een mockumentary. In THE DICTATOR werd er gewerkt met een scenario en met acteurs zoals Ben Kingsley als Aladeen’s rechterhand Tamir en Anna Faris als zijn Amerikaanse love interest Zoey. Alles in deze nieuwe prent is in scène gezet, wat bij de voorgangers Brüno en Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan minder vaak het geval was. Dat betekent echter niet dat Sascha Baron Cohen niet alles uit de kast haalt. Er is veel ruimte gelaten voor improvisatie, een techniek die Cohen tot in de puntjes beheerst. Als regisseur nam de gereputeerde Seinfeld schrijver Larry Charles opnieuw plaats in de regiestoel, net als bij Brüno en Borat.

De promotie voor THE DICTATOR verliep op dezelfde manier als bij de voorgangers: Sascha Baron Cohen verscheen in de maanden voor de release enkel in personage in de media. Op de Oscarceremonie maakte Aladeen een memorabele indruk. Hij kwam aangezet met een urne met daarin de assen van zijn vriend Kim Jong Il en opzettelijk per ongeluk kreeg een Hollywoodreporter het goedje over zich. Ook op Saturday Night Live en The Daily Show maakte Cohen zijn opwachting als Aladeen. Dat soort promotiestunts deed hij ook al ten tijde van de blanke rapper Ali G, de Kazakse reporter Borat en fashionista Brüno, en is een handelsmerk geworden van Cohen, eentje waar je dan nog eens goed veel aandacht mee trekt.

Er zijn nog meer overeenkomsten. Ook in THE DICTATOR zijn de grappen vaak gebaseerd op culturele verschillen. Het Midden-Oosten, vrouwen, etnische stereotypes,…allemaal worden ze –met wisselend succes- door de mangel gehaald. De Arabische Lente van vorig jaar actualiseerde het thema. Toen men begon te schrijven en voor te bereiden aan de film, was daar immers nog geen sprake van. Toch is het verhaaltje wat aan de magere kant, en voelt het soms geforceerd aan. Aladeen moet naar de Verenigde Naties in New York om zich te verantwoorden voor zijn daden. Zijn rechterhand, en tevens nonkel, Tamir bereidt daar een complot voor. Hij wil ingaan op de verzoeken van de VN om van Wadiya een democratie te maken; hijzelf kan als nieuwe leider van het land immers steenrijk worden door de handel in olie. Hij laat Aladeen in New York door een racistische Amerikaan (John C. Reilly is zoals steeds onberispelijk) ontvoeren met als opdracht hem te doden. Aladeen ontsnapt echter uit de klauwen van de bruut –maar verliest daarbij zijn baard en herkenbaarheid- en zal samen met het voormalig hoofd van zijn kernwapenprogramma aan een comeback werken, daarbij geruggensteund door de goedmenende en idealistische, maar onwetende en naïeve Zoey.

De overgangen tussen de verschillende scènes komen niet altijd even natuurlijk over en ze voelen soms rammelend aan. Vaak lijkt het alsof je naar verschillende sketches zit te kijken. THE DICTATOR is daarbij ook niet bepaald fijngevoelig, en balanceert soms op de rand van het vulgaire.

Ondanks het feit dat Cohen opnieuw een volledig nieuw typetje heeft uitgewerkt, is het soms nogal aan de voorspelbare kant. Uiteindelijk is dit krek dezelfde formule als Borat en Brüno; de cultuurclash is gewoon wat verschoven en de spontaniteit levert in. Mensen die al niet hielden van de voorgangers zullen Cohen en de zijnen hiermee niet bekeren, maar de fans zullen er ongetwijfeld van smullen.

 

Geschreven door NIELS LAVEREN

The Dictator

16/05/2012
Regisseur: 
Genre: 
Distributeur: 
Universal Pictures International

Media: 

Trailer: 

cS4OsfUJlYU

onomatopee