Die Frau des Polizisten

De Duitse cineast Philip Die große Stille Gröning lijkt gefascineerd door wie muren om zich heen heeft opgetrokken. De ruimtes die mensen in zijn nieuwste film voor zichzelf hebben gebouwd, zijn benepen en steriel. Een op het eerste gezicht gelukkig koppel met een schat van een dochtertje zien we nooit samen met anderen. Met hun drietjes wonen ze in een bescheiden rijhuis te midden van een bakstenen omgeving in een grensdorp met een stratenmarkt, een voorbijmarcherende fanfare, een tractorpulling.

Zonder tuin, wel met een piepklein binnenkoertje, waar de moeder enkele dalstenen openbreekt om dochterlief wat groen in de vrijgekomen grond te laten kweken. Wat een contrast met de onmetelijke natuur, die keer dat ze samen het grote bos in gaan om paaseieren te rapen, een schaars moment van harmonie en pril geluk. Maar van een bepaald moment af word je op een heel andere manier in de film ondergedompeld, zie je staaltjes cinema die hun weerga niet hebben en wordt DIE FRAU DES POLIZISTEN een overrompelende ervaring.

Gröning wist heel goed wat hij deed met de indeling in hoofdstukjes, het inlassen van gedwongen rustpauzes – zo creëert hij de nodige afstand zodat de kijker er een eigen invulling aan kan geven –, die van zijn minimal cinema een mozaïek van fragmenten maakt uit een gezinsleven dat ontspoort. Christine (een fragiele Alexandra Fischer) zorgt voor haar schattige dochtertje Clara (afwisselend gespeeld door eeneiige tweelingzusjes). Haar man Uwe (een onvoorspelbare David Zimmerschied) is als politieagent meestal op nachtpatrouille en leeft dus volgens een heel ander dagritme. Zou dat een van de oorzaken kunnen zijn van barsten in de gezinsverhoudingen die stilaan zichtbaar worden?

De film begint in de lente, de natuur ontwaakt, ook al zijn er winterbeelden te zien met een vreemde man die in de camera staart zonder iets te zeggen. Moeder en dochter koesteren zich liefst in een droomwereld met dieren in een prominente rol. In het bos vluchten konijnen en eekhoorns weg, een vos durft zich als enige ’s nachts in de verlaten straten van het dorp te wagen. Vreemde poëtische beelden in extreme close-up of van boven af. De vader wordt op een andere manier met dieren geconfronteerd.

Wanneer hij ’s avonds de boswachter niet kan bereiken voor een aangereden reebok rest hem niks anders dan het gewonde dier met zijn dienstwapen af te maken: zonder zichtbare emotie. Met krijt op de weg duidt hij aan waar het kadaver ligt. Dat is nog vrij onschuldig, toch hangt er onbehagen in de lucht. Verderop doet de politieman even nauwgezet en onbewogen de eerste vaststellingen na een dodelijk verkeersongeval. Van dan af gaat het van goed naar kwaad en van kwaad naar erger.

Veel blijft onuitgesproken bij Gröning. Zijn film heeft geen muziek, tenminste wanneer je de talloze slaapliedjes niet meetelt, of sprookjes die kleur geven aan het gamma emoties, onschuldig en ontwapenend, schrijnend soms maar eerlijk. Rustpunten op momenten dat de situaties bijna niet te harden zijn. Onuitwisbaar is het Doornroosje-liedje dat ze samen zingen wanneer het thuis al behoorlijk uit de hand is gelopen, als een vorm van bezinning recht in het oog van de camera, of Uwe die in zijn blauwe politiewagen een kinderliedje zingt over de vissen in het water: blub blub blub. Geen moment komt het geforceerd over.

Een terugkerend element is het water, van de watervalletjes aan de watermolen waar moeder en dochter vrede vinden tot het water van douche en bad dat zuivert. Water vervormt het beeld, een manier om het toenemende disfunctioneren van het gezin aan te geven. Een van de meest verbluffende scènes is die van een gigantische badkuip waar moeder en dochter nagenoeg in verdwijnen. De ultieme verbrokkeling krijgt gestalte wanneer zelfs een simpel spelletje vogelpik niet meer lukt. Zo ontstaat een behoorlijk zeldzame filmbeleving.

Geschreven door HUGO BERNAERS

Die Frau des Polizisten

16/07/2014
Regisseur: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
ABC

Media: 

Trailer: 

tKvrkVoyKeY

onomatopee