Dolor y gloria

Met DOLOR Y GLORIA doet voormalig juryvoorzitter in Cannes Pedro Almodóvar andermaal een gooi naar een Gouden Palm. In Spanje was zijn nieuwste film al een kassucces, het is af te wachten of ook Alejandro Iñárritu en zijn collega-juryleden vallen voor Almodóvars vrij ingetogen autobiografische metacinema.

Heeft Pedro Almodóvar nog wat te vertellen? In zijn nieuwste film zinkt een uitgebluste cineast weg in herinneringen en heroïnegebruik. Na het overlijden van zijn moeder en een ingrijpende rugoperatie is hij achtergebleven met emotionele en lichamelijke littekens die maar niet helen, alle pillen en poedertjes ten spijt. In filmmaker Salvador herkennen we de Spaanse cineast van genre- en identiteitsgrenzen overschrijdende melodrama’s als Todo sobre mi madre en La mala educación. En niet alleen door Antonio Banderas’ grijze piekharen of het appartement vol kunst dat naar verluidt een replica is van Almodóvars eigen woonst. Wie speurt naar autobiografische parallellen, heeft immers ook een kluif aan Salvadors poging om zich te verzoenen met de hoofdacteur uit zijn dertig jaar oude meesterwerk, zijn onverwachte treffen met een oude liefde en het afscheid van een moeder met wie Salvador een complexe relatie heeft. “Ik ontgoochelde jou door te zijn wie ik ben”, werpt hij haar voor de voeten, evenwel zonder rancune. Want hoewel het verleden voor pijn zorgt, serveert DOLOR Y GLORIA daar geen afrekening mee. Integendeel, de film – en cinema in het algemeen – lijkt een medicijn dat persoonlijk herstel en hereniging oplevert. Uit de melancholische verwerking van een onvermijdelijk verdwenen verleden put de hypochondrische filmmaker opnieuw kracht. “Meedogend en gecontroleerd afkicken”, noemt Salvadors dokter de weg naar herstel, en dat kan ook gelden voor dolor y gloria. Almodóvar heeft de barokke strijdbaarheid uit zijn vroegere films vervangen door serene bespiegeling. Na de leeghoofdige farce met politieke aspiraties Los amantes pasajeros tracht Almodóvar met eerst Julieta en nu DOLOR Y GLORIA opnieuw verscheurde persoonlijke relaties te hechten. Daarom kijkt hij met mededogen naar zijn jeugd. Waar hij zijn geboortestreek ooit beschreef als een oord waar niemand oog had voor sensualiteit, levensvreugde of kleurgevoel, plaatst hij er nu de roots van zijn filmmaken, in een grotwoning met dakraam dat uitzicht biedt op een wolkenhemel. Naast meedogend is DOLOR Y GLORIA echter ook ‘gecontroleerd’. En niet alleen stilistisch. Het hoofdpersonage staat onbewogen in het leven en de emotionele en artistieke impact van zijn werk is een aanname, meer dan een te ervaren expressie. Het helpt daarbij niet dat de associatieve overgangen tussen heden en verleden vrij mechanisch overkomen. Almodóvars nieuwste is metacinema die uitgaat van passie, maar die vooral vindt op papier en minder in de beleving.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door BJORN GABRIELS

Dolor y gloria

15/05/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Pathé Films

Media: