The Double

Drie jaar na zijn regiedebuut, het verfrissende Submarine, komt Richard Ayoade voor de dag met THE DOUBLE, een kafkaiaans drama met elementen van zwarte komedie, gebaseerd op Dostojevski’s novelle ‘De dubbelganger’.

De harkerige Simon James is klerk in een bedrijf dat aan dataverwerking doet. Zijn carrière zit muurvast en zijn liefdesleven beperkt zich tot het bespieden van zijn overbuurvrouw. Wanneer zijn nieuwe collega James Simon, die wel een kloon van hem lijkt, op een agressieve manier zijn leven binnendringt, doet dat zijn verwarring alleen maar toenemen. THE DOUBLE is een intrigerende kijkervaring. In het begin is het wat wennen aan de naargeestige teneur, maar daarna kan je afwisselend huiveren bij de existentiële kwellingen van de protagonist en genieten van de absurde humor van de vertelling.

Ayoade zet vaker de komische dan de tragische effecten in de verf, waardoor hij de lachers op zijn hand krijgt. Net zoals in zijn debuut toont hij zich een meester in het schetsen van een aparte sfeer en gebruikt hij de filmische middelen met maximaal effect. In het letterlijk en figuurlijk duistere verhaaluniversum domineren luguber okergeel en vale bruin- en blauwtinten. De grauwe woonkazernes en smoezelige kantoorgebouwen zijn een mengeling van Oostblokesthetiek en de nachtmerrieachtige decors die je voor de geest komen bij dystopische romans zoals ‘1984’ en ‘Brave New World’. De geluidsband zit vol onheilspellende klanken en op de soundtrack wisselt geagiteerde vioolmuziek af met oude Japanse popsongs.

Een en ander oogt geweldig en het getuigt van veel stijlgevoel, alleen is het niet bepaald oorspronkelijk. THE DOUBLE lijkt vooral een ratjetoe van de diverse invloeden die Ayoade onderging. Het production design is zwaar schatplichtig aan Naked Lunch van David Cronenberg, Barton Fink van de broers Coen, The Element of Crime van Lars von Trier en Delicatessen van Caro & Jeunet. Het poëtisch miserabilisme en het kleurenpalet zijn bijna integraal van Aki Kaurismäki gekopieerd en de drukke dialogen (waarin de personages door elkaar en naast elkaar heen praten) komen zo uit de vroege films van Hal Hartley. Wat een reflectie had kunnen worden over hedendaagse vervreemding mondt zo uit in een, weliswaar onderhoudend, rondje verwijzen naar filmische voorbeelden.

Geschreven door GORIK DE HENAU

The Double

20/08/2014
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
ABC

Media: 

Trailer: 

xWhikLYeSQ0

onomatopee