Dragged Across Concrete

Soms lijkt het wel alsof S. Craig Zahler zich met zijn staalharde B-films van decennium vergist. Al blijken zijn babbelzieke antihelden heel wat spraakzamer dan wraakmachine Charles Bronson dat was.

I’m too old for this shit. Pensioengerechtigde flik Danny Glover kreeg het in 1987 hard te verduren met Mel Gibson als roekeloze jonge partner. Nu, 32 jaar later, speelt Gibson opnieuw een agent, eentje die verbitterd en uitgeblust verzucht dat hij de 60 nadert en sinds zijn 27ste geen enkele promotie heeft gemaakt. Reken maar uit ... Prachtig tongue-in-cheeck zoals je dat mag verwachten in een film van S. Craig Zahler. Omdat hij nu ook op non-actief gezet wordt wegens zijn hardhandige en racistische aanpak van een zaak, beslist Gibson te doen waar hij als publiekslieveling in de Lethal Weapon-periode niet toe kwam: de overstap maken naar de criminaliteit. We bevinden ons dan ook niet meer in een blockbustermilieu, maar in pure exploitatie. Wat uiteraard alleen mogelijk is omdat Gibson niet enkel op het scherm, maar ook in het echte leven een diepe duik gemaakt heeft. Met zijn derde film verkent Zahler een derde genre: na de western (Bone Tomahawk) en het gevangenisdrama (Brawl in Cell Block 99) nu de heist- of overvalfilm. Op enkele jaren tijd is zijn stijl een merk geworden: een rechtlijnig verhaal wordt voortgestuwd door praatzieke antihelden die niet opgewassen zijn tegen de exuberant gewelddadige nesten waarin ze zich werken.

Ook in zijn nieuwste laat Zahler de gewoonlijke aandachtspunten van het genre links liggen om zijn eigen ding te doen. Geen uitgebreide planning van de overval, geen hints naar de achilleshiel ervan zodat de toeschouwer kan uitdokteren waar het fout zal lopen. In plaats daarvan worden we ingewijd in de familieperikelen van de belangrijkste personages en vervolgens gedropt in een actiebad dat zoveel bad karma uitstraalt dat het voor niemand goed kan aflopen. Dat zorgt voor heerlijk ondeugende en politiek incorrecte B-cinema, al overspeelt de regisseur deze keer zijn hand: 159 minuten is echt te lang voor dit soort spielerei. Gibson toonde recent nog in Blood Father dat hij sterk acteert in een pulpomgeving, maar nu krijgt hij te weinig materiaal om dat te tonen. En sommige scènes dragen een kiem van genialiteit in zich, maar komen niet tot bloei. Het blijft niettemin een prestatie dat er in dit doodsimpele verhaal geen saaie minuut te spotten valt en de persoonlijkheid van de maker onderscheidt zijn werk nog steeds van zovele routineklussen in het genre. Wij blijven fan.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door MIK TORFS

Dragged Across Concrete

12/06/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Kinepolis Film Distribution

Media: 

onomatopee