The Duke of Burgundy

Lang geleden, in een sprookjesachtig victoriaans landhuis hier ver vandaan draagt vlinderverzamelaarster cynthia de broek. De dagen lijken op elkaar, van wanneer ‘huishoudster’ Evelyn ‘s ochtends aanbelt, de woonkamer poetst op haar knieën terwijl Cynthia voor haar ogen een papiertje op de grond gooit, tot Evelyn Cynthia gebiedt haar voeten – en meer - te masseren. De twee op elkaar lijkende vrouwen zijn op een subtiele manier in een soort meesteres-slavinrelatie verwikkeld.

Maar waar de eerste helft van THE DUKE OF BURGUNDY deze dagelijkse routine in repetitieve scènes weergeeft, kantelt de film in de tweede helft: wie heerst eigenlijk over wie? Wanneer blijkt dat Cynthia zich forceert om zich op te maken – met pruik en elegante kleren - in de rol van meesteres, en Evelyn nogal veel eisen stelt, komt filmmaker Peter Strickland tot het echte thema. “Voor mij gaat de film over compromissen sluiten in een relatie”, stelt hij in een interview met Filmmagie. Met de nodige referenties aan de sexploitation cinema van Jess Franco van de jaren 60-70, dat wel.

Maar meer nog dan dat, dan een kostuumdrama of een film over sadomasochisme, is Stricklands derde film (na Katlin Varga en Berberian Sound Studio) een liefdevol huiselijk drama. Beide vrouwen zitten in een rol, en wanneer Cynthia (een ingetogen vertolking van Borgen-hoofdactrice Sidse Babett Knudsen) laat blijken dat ze misschien liever samen wil zijn dan dat ze Evelyn ‘s nachts opsluit in een kist, moeten er compromissen gesloten worden in het ietwat beklemmend huishouden. Strickland slaagt erin stereotype beelden over een SM-film – denk aan het hoogdravende maar lege Fifty Shades of Grey – of over lesbo-erotische relatie te ontkrachten.

Geen pijn of tristesse, wel een rationeel zoeken naar een vorm van samenleven waarin beide vrouwen zich goed voelen. En dat allemaal met een minimaal budget, bewust, want “alleen zo kan je een film maken op de manier waarop hij gemaakt zou moeten worden: zonder je zorgen te maken om comités enz.” Strickland camoufleert dat vakkundig, van de uitgeprinte motieven die als tegels dienen in de badkamer tot de eveneens uitgeprinte behangpapiermotieven.

Wat rest is een originele, sfeerrijke en sensuele bijna-cultfilm, die uitstekend past op genrefilmfestivals zoals Offscreen of het BIFFF.

Geschreven door SARAH SKORIC

The Duke of Burgundy

17/06/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
Cinemien

Media: 

onomatopee