Een weekje weg

Af en toe ontdek je een pareltje van een film. Een werkstuk dat zo eerlijk gemaakt is dat het iedereen inpakt. Omdat het thema universeel is en alle leeftijden overschrijdt? Misschien. Omdat iedereen het gevoel van kinderlijke naïviteit herkent? Zeker, maar daarmee doen we het kind in onszelf te kort. Want wat deze film oproept is net niet een nostalgisch verlangen naar kinderlijke onschuld.

EEN WEEKJE WEG/A PAS DE LOUP doet een beroep op onze capaciteit om nog onbevangen te durven kijken en koppig te blijven denken dat alles veel meer kan zijn dan wat het eigenlijk is. Weet u nog: “Mijn ouders kijken wel naar mij, maar ze zien me niet echt”? Tijdens een weekendje op het platteland neemt de 8-jarige Cathy de proef op de som en sluipt stilletjes weg in het woud. Haar afwezigheid blijft schijnbaar onopgemerkt.

Alleen in het bos voelt Cathy zich zoals Robinson Crusoe; ze moet eten zoeken én bescherming tegen noodweer en wilde dieren. Ze bouwt een hut, speelt met een hond, vangt een vis en proeft een handvol wormen. Dwalend tussen kreupelhout en struikgewas vertelt ze honderduit over haar indrukken en gevoelens... Bij momenten maakt het de film tot een gedicht, en soms stoort dat een beetje. Maar het verhaal wordt dan ook in de eerste plaats opgebouwd rond impressies.

Het onderwerp (een kind dat de indruk heeft dat de wereld niet om haar geeft) en de vorm (het meisje verliest zich in een verloren wereld) schuren voortdurend tegen elkaar aan. Wat EEN WEEKJE WEG bijzonder maakt is dat de film een echt familiewerkstuk blijkt: Olivier Ringer schrijft, regisseert, bedient de camera en monteert. Samen met zijn vrouw Macha speelt hij de ouders, zijn dochter Wynona heeft de hoofdrol. Zo vertelt de vader over zijn dochter: “Ze ziet er uit als een klein meisje maar ik was enorm verbaasd door haar maturiteit als actrice. Ze kon met ontstellend gemak en heel accuraat emoties en gedachten uitdrukken via haar gelaat. Het was voor haar een enorme uitdaging om de juiste toon en expressie te vinden en geloofwaardig te bewegen, zonder dat te worden gesteund door woorden of tekst”.

Zowel de opnames als de film zelf zijn een ontdekkingstocht van een 8-jarige naar haar eigen mogelijkheden. Hierdoor is EEN WEEKJE WEG een unieke film over een wereld binnen een wereld binnen een wereld.

Geschreven door BRAM DE SUTTER

Een weekje weg

20/06/2012
Regisseur: 
Productiejaar: 
2011
Distributeur: 
Jekino

Media: 

Trailer: 

Is3FxAheOpw

onomatopee