El Agua Del Fin Del Mundo

Terminaal ziek zijn. Een precaire aangelegenheid die vreemd genoeg sinds jaar en dag haar plaats heeft in de wereld van de film. Zo deed Greta Garbohet al in 1936 met Camille, Shirley MacLaine in Terms of Endearment (1983) en Tom Hanks in Philadelphia (1993). Maar, een pakkend portret van een terminale patiënt schetsen zonder te vervallen in sentimentaliteit is geen kinderspel. Debuterend regisseur Paula Siero, die haar strepen verdiende als actrice in Argentijnse televisieseries en B-films, ging de uitdaging aan met EL AGUA DEL FIN DEL MUNDO, vrij vertaald: het water aan het einde van de wereld. Dat einde van de wereld is Ushuaia, in zijn letterlijke betekenis dan toch.

De zieke Adriana voelt er niets voor om haar laatste dagen in het drukke Buenos Aires door te brengen. Ze wil samen met haar zus Laura een finale trip naar de zuidelijkste stad ter wereld maken. Maar geen van beiden zit goed bij kas. Laura draait lange dagen in een nauwelijks renderende pizzeria, Adriana zit thuis. De stemmingswisselingen van de eigenzinnige Adriana zetten zware druk op de zussenrelatie. Laura’s loon wordt gehalveerd, Adriana’s toestand gaat achteruit en Ushuaia begint meer weg te hebben van een utopie.

Wat meteen opvalt is het ruwe gebruik van de camera. De schokkerige shots en extreme close-ups geven de film een realistisch, persoonlijk karakter. Siero wilt dan ook geen afgeborsteld verhaal vertellen. Rauw en vrijmoedig legt ze elke vezel van de zusjes bloot. Dat de patiënt niet de enige lijdende partij is moge duidelijk zijn. Laura deelt de smart van Adriana meer dan haar lief is. Het voortdurende jojoën tussen liefde en haat wordt nog opgedreven wanneer Martín, een dakloze accordeonist met een drankprobleem, onverwacht in het leven van de meisjes binnendringt.

Het relaas mag dan niet bijster origineel zijn, Siero’s aanpak is dat wel. De observerende documentairestijl die ze hanteert maakt het hele gebeuren akelig echt: minimalistisch, zonder franjes, maar toch melancholisch op de juiste momenten. Al laat de schrijnende in-your-face scène waarbij Laura haar bewusteloze zuster met alle moeite van de wereld van bad naar bed sleurt weinig aan de verbeelding over. Geen kwaad debuut dat de opzichtige valkuil van de sentimentaliteit handig weet te omzeilen.

 

Geschreven door MICHAEL PEETERS

El Agua Del Fin Del Mundo

02/05/2012
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2011

Media: