El club

Een systeem dat straffeloosheid in stand houdt. Het is een thema dat de Chileense filmer Pablo Larraín al heeft aangesneden in zijn drieluik over de dictatuur in het Chili van Pinochet: 'Tony Manero' (2008), 'Post Mortem' (2010) en 'No' (2012). En dus nu ook in zijn nieuwste film EL CLUB, over een club van verloren priesters, verloren zielen.

Hoe gaat de katholieke kerk om met zondaars in eigen rang? Welke aardse straffen kunnen worden opgelegd wanneer het katholieke geloof vergeving predikt en wanneer men er rotsvast van overtuigd is dat de eindafrekening volgt bij het verschijnen voor de almachtige schepper? Welke misdrijven kunnen met de mantel der liefde worden bedekt en welke moeten angstvallig verborgen blijven? Opmerkelijk is dat Pablo Larraín zich in EL CLUB niet alleen beperkt tot kindermisbruik, wat in sommige gevallen deze vragen wel zou legitimeren. Een Kerk in crisis verkiest zich te onttrekken aan het maatschappelijk debat door zich te hullen in stilte. Maar wat gebeurt er met deze priesters/zondaars? De kerkelijke overheden hebben hun eigen vagevuur op aarde gecreëerd.

Vier gevallen priesters en één zuster, die zich over het kwartet moet ontfermen, worden uit het openbare leven weggehaald en verblijven in een grote, gele villa in een godvergeten gat aan de Chileense kust. Daar worden ze verondersteld zich te bezinnen over de eigen zonden; elk heeft zo zijn versie van wat hij nu precies heeft misdaan. Schuldbesef is ver zoek. Het leven gaat voort. De enige ontspanning die ze zichzelf hebben toegeëigend is hondenraces (met windhonden, de enige hond die in de Bijbel wordt vernoemd, n.v.d.r.). Alsof winnen alles weer zou goed maken. Tot plotseling een slachtoffer aan het hek van het huis opduikt en daar zijn geslagen wonden als een belijdenis komt uitschreeuwen. Voor de bewoners wordt het alsmaar moeilijker om in hun onschuld te blijven geloven. Er valt een dode.

En ook nu is het niet het aardse gezag maar een priester die namens het Vaticaan zal moeten achterhalen wat er precies is gebeurd. Hallucinant en bijna ondragelijk wordt wat volgt. Daar wordt EL CLUB opengetrokken tot een gitzwart relaas over zelfbedrog en psychologische overlevingsdrang.

Geschreven door BRAM DE SUTTER

El club

16/12/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

onomatopee