Elle s'en va

Dat Catherine Deneuve een grote actrice is, weten we al lang. Of ze nu de ongenaakbare schoonheid speelt of de oma met een ietwat late midlife crisis, geloofwaardig is ze altijd:
van Belle tot Betty, van chouchou tot moemoe. Haar doorbraakrol speelde Deneuve in Jacques Demy's musicalfilm Les parapluies de Cherbourg, de Franse muziekfilm uit 1964 die de Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes won en onlangs in de Cinémathèque van Parijs duidelijk de topfilm bleek te zijn tussen de achttien Jacques Demyfilms daar geëxposeerd in de tentoonstelling Le Monde enchanté de Jacques Demy. Met alle dialogen gezongen, weliswaar door Danielle Licari , kreeg Deneuve het imago van charmante Française. Toch wist Roman Polanski haar duistere kant te ontdekken in Repulsion (1965) door haar de rol te laten spelen van de 
Belgische schizofrene psychopate Carol Ledoux werkzaam in Londen als manicure. Buñuel zette de kroon op haar carrière, eerst als  Belle de Jour (1967) waarin ze een charmante maar frigide echtgenote speelt  die overdag heimelijk als prostituee werkt.

Daarna kwam Buñuels ijskoude Tristana (1974), de eenbenige 'Belle Dame sans Mercy'. Deneuve, de icecold blonde: ze had  perfect gepast in  Hitchcocks films!
 Met topregisseurs als  François Truffaut, Jacques Demy, Arnaud Desplechin, André Téchiné en Agnes Varda gaf ze de Franse film een gelaat en in 1985 stond zij dan ook effectief model voor Marianne, het nationale symbool van Frankrijk. Vooral François Ozon zorgde ervoor dat zij dat Franse icoon bleef in de 21ste eeuw met films als 8 femmes (2001) en Potiche (2010). Deneuves carrière leest dus als een anthologie van de Franse film.
 Met de oudste actieve filmregisseur ter wereld, de 105-jarige Portugese regisseur 
Manoel de Oliveira, draaide ze drie films: Le Couvent (1995), Je rentre à la maison (2001) en Um Filme Falado (2003). Waarom ze dan in 2006 weigerde de veertig jaar oudere Severine te spelen in de Oliveira's vervolgfilm Belle Toujours, blijft een raadsel. In deze hommage aan Luis Bunuels Belle de Jour, ontmoet Henri Husson (nog steeds Michel Piccoli) tijdens een concert opnieuw Severine, nu gespeeld door Bulle Ogier. 
Wou de "mooiste vrouw ter wereld" de oudere Severine niet spelen omdat haar schoonheid enkel nog op het witte doek te zien was? Onzin!

In ELLE S'EN VA speelt Frankrijks beroemdste exportartikel de 60-jarige oma Betty totaal zonder sterallures. Haar minnaar heeft haar verlaten voor een jongere versie en het restaurant dat ze samen met haar moeder uitbaat, heeft betere tijden gekend. En wat doet een kettingrookster als Deneuve dan? Ze wil een sigaret opsteken maar heeft er geen meer. Uitstekend begin van een film die een variant belooft te worden van het indianenverhaal van de vader die even een pakje sigaretten gaat kopen en pas jaren later opduikt. ELLE S'EN VA begint dus als een road movie met oma Deneuve die alles achterlaat op zoek naar sigaretten. Maar helaas, scenarist Jérôme Tonnerre, nochtans goed op dreef in zijn twee vorige films Quartier lointain (2010) en Les Femmes du 6e étage (2011) slaagt er zelden in even authentiek te blijven als in de scene waarin Betty eindelijk een sigaret kan roken met een nog ouder opa. 


Meestal blijft het scenario steken in clichés: grannie Deneuve met toyboy, beauty Deneuve op een reünie van ex-missen, onder wie Mylène Demongeot, het blonde sexsymbool van de jaren vijftig. Daarbij komt dat kineaste en medescenariste Emmanuelle Bercot geen Agnes Varda is en duidelijk niet weet waar naartoe met haar film. Van road movie met oma op zoek naar een pakje sigaretten, evolueert de film naar een jongere versie van Harold and Maude, Hal Ashby's cultfilm. Oma Betty en haar eigenzinnig kleinkind Charly (Nemo Schiffman) lijken wel de Franse versie van de zwarte komedie over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen Ruth Gordon en Bud Cort, maar dan iets minder macaber. Vervolgens krijgen we een Little Miss Sunshine variant met een ex-missenreünie om uiteindelijk te eindigen als een typische Franse familiefilm. Om het met Betty's restaurantterminologie te zeggen: "Meer bouillabaisse dan haute cuisine". Het  boegbeeld van de Europese cinema verdient beter!

Geschreven door KAREL DEBURCHGRAVE

Elle s'en va

18/09/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
ABC

Media: 

onomatopee