Equals

Met EQUALS heeft de 33-jarige Amerikaanse regisseur Drake Doremus zich geworpen op een emotieloze wereld, een heel verschil dus met het intens sentimentele La pazza gioia (Like Crazy). De sciencefictionfilm EQUALS gaat over een futuristische samenleving die elke vorm van gevoelens heeft verworpen.

EQUALS neemt zijn tijd om op gang te komen. Dat is nodig om de kijker in de juiste sfeer brengen en kennis te laten maken met de regels en gewoonten van deze futuristische wereld, die eigenlijk in één voorschrift samen te vatten zijn: iedere vorm van emotie of relatie is verboden. Sterker nog: dat wordt beschouwd als een ziekte (genaamd SOS, het Switched On Syndrome). Het eerste deel van de film is dan ook een vervelende opeenvolging van routinescènes. Wel wordt op die manier de sleur en het gebrek aan écht leven benadrukt, waardoor de vele zelfdodingen in die maatschappij vrij aannemelijk zijn. Die manier van leven roept immers de vraag op of het leven dan nog wel zin heeft. Waarom bestaat er überhaupt nog een ‘samenleving’ van mensen als robots die geen emoties meer kunnen/mogen ervaren?

Wat maakt deze film dan wél interessant? Doremus weet visueel mooi de eerste aanrakingen weer te geven met alle gevoelens die daarbij horen. Nia (Kristen Stewart) en Silas (Nicholas Hoult) krijgen te maken met SOS. Door middel van veel close-ups en een chaotische montage – die de verwarde gedachtes van de personages weerspiegelt – geeft hij op een intense manier de aarzelende vingers die naar elkaar reiken weer, als lichamen die naar elkaar verlangen, maar toch afstand willen bewaren, maar ook de lippen die niet weten wat ze willen, tot ze uiteindelijk op de andere lippen worden gedrukt. Aangezien de personages nooit woorden hebben geleerd om gevoelens uit te drukken, proberen ze het met wat ze kennen. Zo zegt Nia tegen Silas: “I just want to give. I don’t even know what it is. I just want you to take it from me.” Hierin ligt de schoonheid van de film: het verbeelden van het langzame proces van verliefdheid, waarbij mensen voor de eerste keer moeten omgaan met onbekende gevoelens die hen overvallen.

Het gebrek aan emoties die deze maatschappij tekent, wordt ook gereflecteerd in het visuele aspect van de film: standaard witte kostuums, karakterloze gebouwen en interieurs, kleurloze omgevingen … De strakke architectuur van Japan en Singapore dienden als setting. De bekende ‘pokerface’ van Kristen Stewart werkt in deze film en de sterke chemie met haar tegenspeler Nicholas Hoult is waar de film op steunt. Alleen jammer dat het hele emotieloze concept toch wat ongeloofwaardig overkomt. Sciencefiction werkt alleen als je de opgeroepen wereld kan geloven.

Geschreven door AMINA HATIM

Equals

17/08/2016
Regisseur: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Entertainment One

Media: 

onomatopee