Everest

In mei 1996 bereidden twee reisbegeleiders – Robert Hall en Scott Fischer – samen met hun deelnemers (die astronomische bedragen betaalden voor het avontuur) zich voor op de beklimming van de Mount Everest, met zijn 8848 meter de hoogste bergtop op aarde. Hun verhaal staat geboekstaafd als de “1996 Mount Everest disaster”, waarbij acht bergbeklimmers (onder wie Hall en Fischer) het leven lieten. Hall had een deal gesloten met journalist Jon Krakauer van het tijdschrift Outside. Het tragische verloop van de expeditie zou Krakauer achteraf in de bestseller Into Thin Air neerpennen.

Avontuurlijke reizen – waaronder expedities naar de top van de Everest – zijn hot voor hen die het zich kunnen veroorloven. Daarover kom je niets te weten. In feite kom je in deze slappe variant op het rampengenre weinig nieuws te weten. Het basisverhaal bevat anders voldoende materiaal voor een nagelbijtende avonturenfilm. EVEREST is noch opwindend, noch een avonturenfilm, noch een psychologisch drama. De IJslandse filmer Baltasar 2 Guns Kormákur volgt voor het “op ware feiten gebaseerde” drama het stramien van de rampenfilm uit de jaren 70. Eerst introduceert hij de personages. Vervolgens komt het onvermijdelijke drama en ten slotte de afwikkeling in een (min of meer) happy end. EVEREST kent geen vrolijke finale. De meligheid van het slot is zelfs vreselijk stuitend. En dan hebben we het nog niet over het gebrek aan visie van Kormákur gehad. Er zit welgeteld één uitmuntend shot in de hele film. Toevallig ook het affichebeeld.

EVEREST is het soort conceptcinema waar Hollywood een patent op heeft: sensatiebelust, met een matige beeldregie, volstrekt inhoudsloos en met veel poeha verkocht. Want waarom de deelnemers sowieso tienduizenden euro’s veil hebben om een selfie op de top van een van de “big seven” te kunnen maken, daar kom je niet achter. Bovendien wordt de – toch heel belangrijke – rol van de sherpa’s volstrekt genegeerd. Elke zin voor dramatiek baadt in een opeenstapeling van stereotypen en clichés. De grote vraag blijft hoe je van een gegeven vol tragiek, emoties en tergende spanning zo’n flets en visueel traditioneel onding kunt maken. Dat is het echte drama van deze film. Oh ja: de 3D is fantastisch. Maar dat zijn mijn oude View-Masterschijfjes ook.

Geschreven door PIET GOETHALS

Everest

23/09/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Sony

Media: 

onomatopee