Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

Toen twee jaar geleden ‘Fantastic Beasts and Where to Find Them’ de Belgische cinemazalen betoverde, reageerden zowel fans als toevallige toeschouwers aangenaam verrast. Tegen alle verwachtingen in kende de eerste spin-off van de Harry Potterfranchise een bescheiden succes. Ook nu schotelt regisseur David Yates een visueel spektakel voor, maar helaas kan dat het rommelige scenario niet rechtzetten.

Fabeldierenvriend Newt Scamander doet zijn uiterste best om als hoofdpersonage te wedijveren met Harry Potter en tijdens de eerste helft van de film lijkt dat ook aardig te lukken: er wordt aandacht gevestigd op de excentrieke einzelgänger en de magische wezens op wie hij een hypnotiserend effect heeft. Rowling schept een intrigerende tovenaarswereld in het Parijs van de jaren 20 die erg tot de verbeelding spreekt en je heimwee geeft naar het Potter-universum. In plaats van Scamander de tijd te geven om zijn publiek te charmeren focust FANTASTIC BEASTS: THE CRIMES OF GRINDELWALD echter op de randpersonages en hun nodeloos complexe ontwikkelingen. Het resultaat is een zootje ongeregeld van hoofdpersonages die plots achtergrondpersonages worden en nieuwe achtergrondpersonages die plots hoofdpersonages worden. De acht (!) hoofdpersonages ontmoeten vervolgens oude bekenden die moeten zorgen voor easter eggs en knipogen naar de vorige films.

Het ongestructureerde verhaal van scenarist J.K. Rowling wil te veel afhandelen in te weinig tijd. Wel interessant is hoe ze de huidige grimmige tijdsgeest een plaats geeft. De charismatische slechterik Gellert Grindelwald hevelt met zijn zoetgevooisde stem zelfs de meest onschuldige personages over naar de donkere zijde. Dat de duistere tovenaar de macht van dreuzels (niet-magische mensen) wil beperken, verklaart hij door te verwijzen naar hun egoïsme en hoe toekomstige oorlogen vermeden kunnen worden. Sluw én confronterend in een tijd waarin een Amerikaanse president beslist om een muur te bouwen tussen hem en wat hem vreemd is. En er zijn meer verwijzingen naar rancuneuze tijdperken, want ook de militaire laarzen van Grindelwald en de grauwe kostuums van zijn entourage vertonen totalitaire trekjes.

Minstens even intrigerend is de relatie tussen Grindelwald en de jonge Albus Dumbledore, die nu eindelijk zijn welverdiende schermtijd krijgt. Rowling gaf eerder in haar carrière al toe dat ze Dumbledore als homoseksueel beschouwt en de aantrekkingskracht tussen de twee mannen in de tweede Fantastic Beasts­-film wordt erg smaakvol en subtiel naar het witte doek gebracht: een klein lichtpunt in het overbevolkte scenario.

Er is maar één verklaring voor de over-ingewikkelde plotwendingen en overdadige personages in deze CGI-nachtmerrie: J.K. Rowling heeft haar ziel verkocht aan de grote filmbonzen. De film zit tjokvol magische elementen – in de overgesatureerde cinematografie, de gedetailleerde kostuums en de meeslepende soundtrack van James Newton Howard – maar de echte magie ontbreekt. De magische wezens, de schattige nifflers, Chinese draken en selkies vormen samen het hart van de film. Naar die dieren ben je als kijker het meest benieuwd, maar helaas is FANTASTIC BEASTS: THE CRIMES OF GRINDELWALD vooral een slappe prelude op het Harry Potter-verhaal en gaat het niet over fabeldieren, en al helemaal niet over waar je ze kan vinden.

Vertoningen: Cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door ELINE VAN HOOYDONCK

Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald

14/11/2018
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Warner Bros

Media: