Fleabag

'Young Millenial Woman' Fleabag beschreef zichzelf in het eerste seizoen als “gewoon een meisje zonder vrienden en met een leeg hart”. Daar laat ze het echter niet bij, ze is veel meer, zo beseft ook ‘The Hot Priest’ in het tweede en laatste seizoen.

Ongeveer een jaar nadat de verstoten en met uitgelopen mascara besmeurde Fleabag zich volstrekt verloren op straat bevond, verkeert ze nu in een iets chiquere zij het even penibele situatie. Seizoen 2 van FLEABAG begint met een casestudy in tafelschikking: het art-decorestaurant, het bekoorlijke broekpak en het voltallig aanwezige gezin ten spijt blijkt het verlovingsdiner ter ere van vader en stiefmoeder veeleer een vertoning van Sartres “l’enfer c’est les autres”. Ongemeen snel stelt de reeks de disfunctionele verhoudingen weer op scherp. Vader, emotioneel incapabel, en stiefmoeder, verrukkelijk venijnig, gaan trouwen. De neurotisch gespannen Claire verkoos haar alcoholverslaafde man Martin, met wie ze zwanger probeert te raken, boven haar zus. En Fleabag bedwingt zichzelf alle gebottelde onrust aan tafel niet onbehouwen te benoemen. Daar lijkt ze wonderwel lang in te slagen; een teken dat het naast haar renderende café, work-outs, avocadotoasts en afgezworen vluggertjes beter met haar gaat. Enter ‘The Hot Priest’.

De priester die het huwelijk zal verzorgen, blijkt Fleabags outsider evenknie te zijn: cool, vloekend, rokend, drinkend, met een getroebleerde thuissituatie en een sprekende eenzaamheid. Uiteraard moet Fleabag het onmogelijke onder ogen zien: “Oh God, I fancy a priest.” De connectie tussen hen is statisch geladen. Zelden wordt verliefdheid zo zinderend op het scherm gebracht als tijdens hun gesprekken over Bijbel, bedgeheimen en een vossenfobie. Haar biecht is een keerpunt. Tijdens deze virtuoze confessie (exemplarisch voor de bijwijlen schitterende cinematografie in dit seizoen) krijgt haar gebruikelijke zelfspot geen kans. Bij de persoon aan de andere kant kan ze niet anders dan onverwijld kwetsbaar zijn.

In menig andere dramedy zou een knappe priester (of religie tout court) dienen voor makkelijke, schunnige mopjes. Showrunner en hoofdactrice Phoebe Waller-Bridge zet echter niks gratuit in. Het is een wonderlijke twist, maar gezien de thema’s die de reeks aanraakt – zonde, verlies, zingeving, barmhartigheid – is die ook niet zo onbegrijpelijk. Fleabag zoekt houvast. Uiteindelijk vindt ze die niet in een spirituele ervaring, maar in de betekenisvolle ontmoeting met een ander tegenover wie ze zich opnieuw durft open te stellen. Na het verpletterende, rauwe trauma van seizoen 1 volgt in het mildere seizoen 2 de voorzichtige vergeving van zichzelf. “When you find somebody you love, it feels like hope”, zegt de priester. Dit slotseizoen van FLEABAG is dan ook meer dan een liefdesverhaal een verhaal over hoop.

Verder duikt FLEABAG ditmaal nog sneller, scherper en dieper in de dubbele helixen liefde en pijn, humor en verdriet, charme en afstandelijkheid. Alles is extreem efficiënt: elke frons, elk woord, elk beeld is exact. De nuances zitten zo natuurlijk gecondenseerd dat ze evident lijken, waardoor het makkelijk te onderschatten valt hoe geniaal de reeks eigenlijk in elkaar zit. Tot in de gastrollen is ze nagenoeg perfect geschreven en geacteerd. Bovenal is Waller-Bridge meesterlijk als de brutale, gevatte, ontwrichte en enigszins verlichte antiheldin die ziet wie ze zou willen zijn, maar worstelt met conventies en regels. In het verlengde daarvan keert de complexe verhouding met het feminisme uit het eerste seizoen sterker uitgesproken terug (zij het niet feilloos, in FLEABAG lijken klasse en etniciteit niet echt te bestaan).

Het doorbreken van de vierde wand, ditmaal nog bewuster gebruikt, heeft een gigantische impact. Het wederzijdse begrip tussen Fleabag en de priester vertaalt zich in het feit dat hij merkt wanneer ze zich afwendt. Het voelt bijna als betrapt worden briefjes vol ontboezemingen te schrijven tijdens de les. Daarnaast vertrouwt ze haar therapeut toe dat ze altijd iemand heeft om mee te praten; een knipoog in de camera zegt genoeg. Het is een slimme, slinkse manier om het verscheurende einde te laten binnenkomen. Aan een obscuur bushokje breekt het hart. We nemen afscheid van Fleabag, die wegwandelt en gebiedt haar niet achterna te lopen. Het is alsof ze de vertrouweling, de spiegel, ons niet meer nodig heeft, maar is dat zo? Is ze echt geheeld? Nog niet helemaal, al komt het goed natuurlijk, zo verzekert de soundtrack, dat weet iedereen. Maar het gemis blijft hangen in het bushokje, na de credits.

Fleabag is beschikbaar voor thuiskijken bij lumiereseries.be en (vanaf 23 juni) op dvd.

Abonneer je op Filmmagie en kijk gratis een serie naar keuze op lumiereseries.be.

Geschreven door ELINE VERSTEGEN

Fleabag

01/06/2020
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Lumière

Media: