Fleuve noir

Wat op papier een routineuze politiefilm lijkt, wordt in de handen van Erick Zonca, terug van lang weggeweest, een broeierige psychologische thriller over een grondig zieke samenleving. De acteerprestaties maken het verschil in het klassieke, maar stijlvolle geheel.

Erick Zonca deed voor het eerst van zich spreken met films als La vie rêvée des anges (1998) en Le petit voleur (1999), door hun stijlvastheid en viscerale karakter haast on-Franse films. Maar na het Mexicaanse drama Julia (2008), met Tilda Swinton als een alcoholverslaafde kinderontvoerder, werd het lang stil rond deze Franse cineast. Nu staat hij er weer met FLEUVE NOIR, naar een misdaadroman van de Israëlische auteur Dror Mishani (in het Nederlands verschenen als De verdwenen zoon, De Bezige Bij Antwerpen 2013). Een cynische politieman onderzoekt de verdwijning van een adolescent. Hij tast in het duister en kan alleen terugvallen op zijn onorthodoxe intuïtie. Door de parallellen met zijn eigen situatie (hij is gebrouilleerd met zijn tienerzoon) kan hij al snel werk en privéleven niet meer uit elkaar houden.

 

In narratief opzicht is FLEUVE NOIR een klassiek speurdersverhaal, waarbij psychologie belangrijker is dan plotontwikkeling. Tussen de lijnen wordt het portret geschetst van een geatomiseerde samenleving waarin niemand wie dan ook vertrouwt, kinderen vreemden zijn voor hun ouders en je vriendelijke buurman misschien wel een gevaarlijke psychopaat is. Vormelijk valt vooral de verzadigde fotografie op van Paolo Carnera, tot voor kort de vaste DoP van Stefano Sollima (zie ook Suburra en de televisieseries Gomorrah en Romanzo criminale). Maar FLEUVE NOIR moet het toch vooral hebben van de genuanceerde karaktertekening en de prima acteerprestaties.

 

Een moreel corrupte politie-inspecteur die de wet moet handhaven is natuurlijk een dankbaar personage. Zoals gespeeld door bête sacrée Vincent Cassel (Jason Bourne, Black Swan, de Mesrine-diptiek) lijkt dit personage wel het Franse broertje van de Bad Lieutenant van Harvey Keitel en Nicolas Cage, in de regie van respectievelijk Abel Ferrara (1992) en Werner Herzog (2009). Hij slaat whisky achterover alsof het water was, lapt de procedures aan zijn laars en vergrijpt zich aan getuigen. Met zijn groezelige peper-en-zoutbaard, troebele blik en afhangende schouder maakt Cassel van deze creatuur een meelijwekkend monster. Romain Duris, als leading man vaak pijnlijk eendimensionaal (denk maar aan L'écume des jours en de Auberge espagnole-trilogie), is voor een keer uitstekend als een griezelig normale leraar met een ongezonde interesse voor het onderzoek. Ook in de andere bijrollen wordt puik werk geleverd door bekende gezichten uit het Franse acteursgild (Élodie Bouchez, Charles Berling, Hafsia Herzi).

 

Voor de vertoningen van FLEUVE NOIR, kijk hier.

Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

 

Geschreven door GORIK DE HENAU

Fleuve noir

08/08/2018
Regisseur: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
O'Brother Distribution

Media: