Florence Foster Jenkins

Stephen Frears heeft een neus voor aangrijpende waargebeurde verhalen. Nadat hij de zoektocht van een oude vrouw naar haar verloren zoon in het wondermooie Philomena (2013) vertelde en in The Program (2015) naar de waarheid achter de gele truien van Lance Armstrong speurde, kiest de Britse cineast met FLORENCE FOSTER JENKINS opnieuw voor een sterk én waargebeurd verhaal.

In zijn jongste film volgt Frears de Amerikaanse sopraan Florence Foster Jenkins die in de jaren 1920 tot 40 bekend werd door een schrijnend gebrek aan talent. Voor wie zich Xavier Giannoli's film Marguerite nog herinnert, zal dat dan ook bekend in de oren klinken. De Franse filmregisseur boetseerde vorig jaar zijn titelpersonage immers naar het verhaal van de Amerikaanse prima donna die niet kon zingen. Frears toont nu echter het historisch meer correcte verhaal en doet dat – in tegenstelling tot Florence – zonder valse noten. Al van in de openingscène, waar de ster – bij gebrek aan een beter woord – wordt geïntroduceerd als een kruising tussen engel en muze, wordt de toon gezet. Het is niet alleen buitengewoon grappig om Meryl Streep (als Jenkins dus) in een opzichtig kostuum en onder hevig gekreun van het podiumpersoneel te zien zweven of Hugh Grant als St. Clair Bayfield verzen te horen citeren op het podium van een uitgeleefd revuetheater, het heeft ook iets tragisch en diepmenselijks. En die spreidstand tussen een lach en een traan houdt FLORENCE FOSTER JENKINS de hele tijd overtuigend aan. Daarvoor zorgt niet alleen de mooie, soms wat té opgepoetste high-keyfotografie van Danny Cohen – hij was ook verantwoordelijk voor de cinematografie van The King's Speech (2010) en dat merk je – of het pittige, soms wat wisselvallige scenario, maar vooral de dynamiek tussen Meryl Streep, Hugh Grant en The Big Bang Theory-ster Simon Helberg. Elk personage heeft iets clownesks, want in hun overdrijving en overacting schuilt immers het ware verhaal van liefde, droom en ambitie. Elke akte heeft hierdoor iets geloofwaardigs, en dat terwijl geloofwaardigheid in de New Yorkse high society anno 1944 iets was dat gekocht kon worden. FLORENCE FOSTER JENKINS is een zeldzaam lichtvoetige komedie die misschien niet in alle registers even toonvast is, maar in elk geval wel de juiste snaren raakt.

Geschreven door JOHANNES DE BREUKER

Florence Foster Jenkins

03/08/2016
Regisseur: 
Scenario: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Paradiso Filmed Entertainment

Media: