Fortuna

FORTUNA is de derde film van Zwitsers fotograaf en filmmaker Germinal Roaux. Vastgelegd in zwart-wit, zoals de meeste van Roaux' foto's, volgen we het schriele 14-jarige meisje met de felle blik, Fortuna, die veel te snel volwassen moet worden. Filmcriticus Freddy Sartor geeft hem vijf op vijf sterren, en dat gebeurt niet zomaar.

Een zwart stipje schuift langzaam op in een immens sneeuwtapijt: Fortuna, 14 lentes jong, flink stappend door een dikke laag sneeuw, van het kippenhok met haar lievelingskuikentje naar de stal waar ze aan ezelin Clochette haar hartsgeheimen toevertrouwt. Ze voelt zich zo alleen, als meisje uit Ethiopië verzeild in de kille Zwitserse Alpen. Sinds ze in Italië is aangespoeld, heeft ze van haar ouders niets meer vernomen. Aan een Mariabeeld verklapt ze dat ze met een geheim leeft. Tot er voor het intelligente, gevoelige tienermeisje met de grote, bolle ogen een pleeggezin wordt gevonden, verblijft Fortuna in het klooster van Simpton, waar een handvol paters hun gebouwen ter beschikking stellen van vluchtelingen. Het zijn tenslotte christenen. Een van hen is Kabir, aan wie Fortuna zich tegen beter weten in wil vastklampen. Maar de politie die onverwacht opduikt, zal hem van haar wegrukken … Naar een pleeggezin wil Fortuna niet, want ze heeft al een familie! Logisch. Ze wil mordicus blijven. In haar slaap ziet het meisje keer op keer de hallucinante, angstaanjagende beelden terug van haar overtocht over zee: een ware zondvloed. Fortuna beseft dat ze het in haar eentje zal moeten zien te redden. Of zoals vader superieur, Bruno Der Himmel über Berlin Ganz, het met een minzame glimlach verwoordt: “Heb vertrouwen in haar!” Dat vormt het kloppende hart van dit kleinood in beeldschoon zwart-wit. We zien Fortuna’s hart kloppen in haar keel. Karakteristiek voor Germinal Roaux’ drie films tot nog toe – Left Foot Right Foot is de bekendste – is zijn poëtische kijk op de hedendaagse realiteit en een hoogstpersoonlijke vertelstijl. FORTUNA, geïnspireerd door het evangelie van Johannes (vers 3.8, over de wind) focust op Fortuna’s twijfel (“Naar mij luistert God niet”) en op de vertwijfeling van de kloostergemeenschap na de doortocht van de politie. “We moeten reageren”, zo wil de jongste pater, terwijl vader superieur stelt: “Moeten we onze stilte en onze eenzaamheid opgeven dan?” Niets kan op tegen Fortuna’s weerbaarheid en weerbarstigheid, haar moed en hoop, al moet ze uiteindelijk haar kuikentje een graf geven in de sneeuw. FORTUNA, niets minder dan een pareltje.

Vertoningen: Cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door FREDDY SARTOR

Fortuna

02/01/2019
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2018
Distributeur: 
Need Productions

Media: 

onomatopee