Frank

Scenarist Peter Straughan heeft een oog voor bizarre verhalen. Het idee om als hoofdpersonage een mysterieus figuur te gebruiken met een cartoonesk papier-machéhoofd komt van coscenarist Jon Ronson, op wiens boek Straughan eerder al het eveneens knotsgekke scenario van The Men Who Stare at Goats baseerde. Ronson schreef voor The Guardian een artikel over zijn tijd als keyboardspeler bij The Frank Sidebottom Oh Blimey Big Band. Die Frank Sidebottom, het steevast gemaskerde alter ego van zanger/entertainer Chris Sievey (1955-2010), was de inspiratie voor FRANK. Een fictieve versie van Ronson is ook in de film het vertrekpunt van het verhaal. Nadat de vorige keyboardspeler zichzelf probeerde te verdrinken – een van de vele tragikomisch gebrachte verhaallijnen van de film – trekt Jon als nieuwe toetsenist samen met Soronprfbs (onuitspreekbaar en meteen een symbool van de weerzin van de band om toegankelijk te zijn) naar het Ierse platteland om een album op te nemen. Frank, altijd met masker, is voor de anderen een groot leider, een muzikaal genie. Ze projecteren hun verlangens op Frank, wat door zijn ‘blanco’ gelaatsuitdrukking nog gemakkelijker wordt. Don en Jon willen Frank zijn, Clara ziet in hem haar grote liefde. De tragische personages contrasteren met de beheerste filmstijl in zachte kleuren, een vrolijke soundtrack en humor die grenst aan slapstick. Een combinatie die past bij de excentrieke figuren in de band, al gaat de slapstick soms net dat tikkeltje te ver, zoals wanneer de altijd zo vijandige Clara Jon naakt ziet en hem bespringt. Het conflict in de band over hun artistieke toegevingen en over hoe het genie van Frank te beschermen bereikt een climax in de aanloop van Soronprfbs eerste Amerikaanse optreden. Frank stort in en vlucht. Zijn identiteit lijkt verbonden aan zijn masker. Het ontnuchterende verhaal dat Franks ouders aan Jon vertellen over hun zoon vormt een breuk met de rest van de film. Net als zijn publiek en de andere bandleden heeft de kijker een romantisch idee gevormd over Frank, dat Lenny Abrahamson (What Richard Did, Room) heel bewust ontkracht. Het contrast tussen wie Frank is met en zonder masker wordt zo een dubbele metafoor voor innerlijk versus uiterlijk en performer versus persoon.

Geschreven door CHARLOTTE TIMMERMANS

Frank

11/01/2017
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2016
Distributeur: 
Cinema Nova

Media: 

onomatopee