Gabrielle

De 22-jarige levenslustige en muzikaal begaafde Gabrielle moet door het leven met het syndroom van Williams. In een open dagcentrum voor andersvaliden ontmoet ze Martin, ze wordt halsoverkop verliefd en de liefde blijkt wederzijds. Beiden maken deel uit van het koor dat zich voorbereidt op een optreden tijdens een groot festival. Maar wanneer ze worden ‘betrapt’ tijdens het zoeken naar wat intimiteit, haalt de moeder van Martin haar zoon uit het centrum weg. Gabrielle verliest haar levenslust en wil kost wat kost haar zelfstandigheid bewijzen.

De Canadese Louise Archambault liet zich voor haar tweede bioscoopfilm – ze debuteerde in 2005 met de moeder-dochter tragikomedie Familia – inspireren door mensen uit haar eigen leefwereld en ontmoetingen in centra voor gehandicapten. Maar het was vooral de toevallige ontmoeting met een sociaal werkster en de omgang van die vrouw met een zestal andersvaliden in Les Muses Performing Arts School in Montréal, een school die andersvaliden opleidt tot professionele acteurs en muzikanten en een grote indruk op haar maakte. Toen ze daar met Gabrielle mocht kennis maken, heeft ze het scenario naar het meisje gekneed. ”Gabrielle collait à mon personage principal”, aldus Archambault in Locarno.

Haar op realistisch materiaal gebaseerde scenario werd als het ware een tweede maal aan de realiteit (Gabrielle) aangepast. “Maar het is niet het verhaal van Gabrielle, zij is een actrice en speelt een personage!”, zo benadrukt de cineaste. GABRIELLE toont in een pseudo-documentaire stijl, zij het met ruimte voor improvisatie, het dagelijkse doen en laten in het centrum en getuigt van veel empathie en liefde voor de personages. Archambault focust op twee verstandige mensen wier leven voor het grootste deel wordt gestuurd door hun familie, twee mensen die door hun doen en laten ‘anders’ lijken, maar in se dezelfde gevoelens en verlangens hebben als zogenaamde normale mensen. Hun handicap verhindert hen echter de liefde en de seksualiteit te ontdekken.

Nog te vaak worden vandaag andersvaliden door de maatschappij in welafgelijnde hokjes gestopt, wordt er een oordeel over hen uitgesproken zonder hen echte kansen te geven. Vooral liefde en seksualiteit zijn in deze context vaak nog een groot taboe. Frappant is het contrast tussen hoe de moeders van Martin en Gabrielle hun ‘zieke’ kinderen overbeschermen en hoe Sophie haar jongere zus Gabrielle als een volwassen vrouw beschouwt en begeleidt in het zelf aftasten van haar grenzen. De film laat ook de spontaneïteit en levenslust van deze mensen zien, hun ‘geaccidenteerd’ zoeken naar en innerlijke nood aan zelfstandigheid, aan een eigen leven tout court.

Zonder moraliserend te zijn roept de film op om zij die anders zijn te aanvaarden, ook al zijn de verschillen bij de ene zichtbaarder dan bij de andere. De muziek en de liedjes die het koor zingt zijn een verklanking van de levenslust en vertolken de gevoelens van de andersvaliden, hun verlangen om een gewoon iemand te zijn die mag beminnen en bemind worden. Muziek is voor hen ook bron van kracht en bezorgt hen een gevoel van eigenwaarde en fierheid. Het halfopen einde (het ontbreken van een reactie of oordeel - veroordeling? - van de ouders) mag dan nog in het midden laten of hun gedrag al dan niet wordt geaccepteerd, er lijkt alvast een aanzet tot begrip en aanvaarding.

GABRIELLE – goed voor de Publieksprijs op het jongste Filmfestival van Locarno - is een innig mooi liefdesverhaal dat vertelt over het geluk en de levenslust van twee jongvolwassenen die, min of meer anoniem, leven in de marge van de maatschappij, een verhaal dat oproept tot verdraagzaamheid en openheid voor medemensen die anders zijn dan u en ik.

Geschreven door ERWIN LORMANS

Gabrielle

23/10/2013
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2013
Distributeur: 
Cinéart

Media: 

Trailer: 

LQeaCe1UziE