A Girl Missing

Zonder dat A GIRL MISSING een zoekplaatje wordt, ben je als kijker aanvankelijk lichtjes in de war bij de nieuwe, zevende film van de Japanse regisseur Kōji Fukada. Dat is de bedoeling. In het niemandsland tussen thriller en melodrama is dit een door melancholie besprenkelde proeve van bekwaamheid.

“Ik heb een alledaags gezicht”, zegt Ichiko, wanneer de kapper bij wie ze gaat voor een nieuwe look haar meent te herkennen. De protagonist van A GIRL MISSING (oorspronkelijke titel Yokogao) is een privéverpleegster met een missie: “We zijn allemaal verschillend, we verdienen aandacht op maat.” Telkens als ze palliatieve zorg verleent, gaat ze op in de familie die ze bijstaat. Ze verdwijnt in het decor en verliest zo haar persoonlijkheid. Die onderdompeling komt haar duur te staan wanneer ze verzwijgt dat haar neef de kleindochter van een patiënt ontvoert. Mede door een agressieve, ongenuanceerde media-aanpak verliest Ichiko haar reputatie, haar job, haar veilige thuis, haar verloofde en haar geestelijke gezondheid. Ze droomt dat ze transformeert in een blaffende hond en bespiedt haar kapper/overbuur. Een uitgekiende wraakneming belandt als een boemerang in haar gezicht en ze merkt dat wegvluchten in de anonimiteit van Tokyo allerminst louterend werkt.

In de handen van Kōji Fukada oogt A GIRL MISSING nooit als een traditioneel kidnap- en wraakverhaal. De regisseur van Harmonium vermijdt de genreconventies en gaat voor een existentieel drama waarin fantasie, realiteit, verlangen, waanzin en wraak verstrengelen. Dit is geen 'misdaad en straf'-verhaal waarin we de schaduwkant van de protagonist ontdekken. Wel het portret van een vrouw die medeplichtig is als dader én slachtoffer. “Ik ben geïnteresseerd in pluriformiteit”, vertelt de regisseur-scenarist aan Filmmaker. “Het hoeft niet over licht en schaduw te gaan, tussen de twee zijn er veel schakeringen. Mensen zijn niet inherent goed of slecht, hun interactie met de omgeving en anderen hangt af van de situatie.” Met de beste bedoelingen heeft Ichiko zichzelf opgedeeld in verschillende personages, in variaties op haar karakter en in verschillende rollen, maar dat leidt tot ambivalentie en zowel een problematische positie als een foute perceptie. Fukada versterkt de ambiguïteit door twee tijdlijnen te volgen. Dat is geen narratieve spielerei met verwarrende of verklarende flashbacks, maar een manier om via parallelle verhalen – enerzijds de 'val' die van Ichiko een outcast maakt, anderzijds haar comeback gericht op louterende wraak – een ambigu individu te portretteren.

Voor Fukada blijft de mens een mysterie, een ondoorgrondelijk wezen. Complex, met gedachten en emoties die vaak niet te vatten zijn. De cineast voegt er tragiek en absurditeit aan toe. Het leven is surrealistisch, chaotisch en pijnlijk. Ichiko worstelt met de absurditeit van het leven. Een absurditeit die ze in de ene verhaallijn ondergaat en waartegen ze zich in de andere verzet. Daarbij komen gevoelens van pijn, frustratie, woede en schuld aan de oppervlakte. Begeleid en versterkt door geluiden (parlofoonbel, carwash, autoclaxon, wind ...). Uitvergroot via bevreemdende beelden die de chaos en verwarring emotioneel kleuren of ons met de ogen doen knipperen bij de overgang tussen de verhaallijnen. Zo veranderen de flashes van de paparazziterreur die Ichiko pijnigt in discolichten, waarna ze transformeert tot een verleidster. Voor die nerveuze scène liet Fukada zich naar eigen zeggen inspireren door Eric Rohmers Les nuits de la pleine lune (1984). Een enigmatische Pascale Ogier zoekt daarin niet naar waarheid, maar naar identiteit. Net als Mariko Tsutsui in A GIRL MISSING, een Japans noodlotdrama met een speelse Franse toets.

Vertoningen: cinenews.be. Meer reviews vind je maandelijks in print, te bestellen via info@filmmagie.be, te koop bij een van de verkooppunten of maandelijks in je bus met een abonnement.

Geschreven door IVO DE KOCK

A Girl Missing

19/08/2020
Regisseur: 
Scenario: 
Genre: 
Productiejaar: 
2019
Distributeur: 
Imagine Film Distribution

Media: