Goosebumps

Als kind van de jaren '90 werd je doorgaans grootgebracht door drie heerschappen: Discman, Gameboy en R.L. Stine. Horrorverhalen als De Zwarte Ring en Monsterbloed maakten boeken verslavend als cola en doopten bibliotheken om tot tempels van gruwel en fantasie. Niet dat de overkoepelende Kippenvelreeks (die gifgroene titels, die afgrijselijke omslag!) over enige literaire merites beschikt, maar daar ben je als achtjarige dan ook niet naar op zoek. De slimme mix van universele kinderangsten (clowns: check, sinistere buren: dubbelcheck) en Kingsiaanse twists heeft vijfentwintig jaar na de eerste publicatie nu dus zijn weg naar het grote doek gevonden.

Het plot van GOOSEBUMPS is niet op een enkel boek gebaseerd – daarvoor zijn de oorspronkelijke verhaaltjes te summier – maar is een rollercoaster geworden doorheen het hele canon van Stine. Plek van afspraak is een eenzaam dorp ergens in Amerika's Hartland waar de penvoerder himself als gemene kluizenaar wordt opgevoerd. Wanneer buurjongen Zach het huis van Stine binnenglipt en en passant enkele van diens literaire creaturen laat ontsnappen uit hun papieren gevangenis ontketent dit een monsterplaag die, zoals het een griezelfilm betaamt, beantwoord wordt met een plethora aan gehol en gegil. Deze adaptatie bekoort niet bepaald met haar overdaad aan slecht geanimeerde monsters die zich met de houterigheid van een stel roestige robots voortbewegen. Dat er ondanks het zichtbaar krappe budget voor fantasieloze CGI werd gekozen is beslist zonde.

Wellicht had de practical effects-magie van Tim Burton, aan wie het project oorspronkelijk werd toevertrouwd, de angst van kinderen meer gekieteld. Charmant aan Rob Lettermans bewerking zijn vooral de aandacht voor humor en de vrolijk ingekleurde protagonisten. Als vanouds straalt er van Jack Black (Stine) een even onweer- als onuitstaanbare aantrekking uit waarnaast ook jonge leeuwen Dylan Minette en Odeya Rush prima stand houden.  Een monstersucces wordt Goosebumps wellicht niet. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de Potter-franchise zal deze film slechts een nichepubliek betoveren: de griezelgrage popcornvreter tussen acht en dertien.

De nostalgie van een ouder publiek laat het vrijwel onberoerd. Maar misschien inspireert deze adaptatie kinderen wel tot echt griezelige daden. Zoals bijvoorbeeld het lezen van een boek.

Geschreven door RUBEN VANDERSTEEN

Goosebumps

27/01/2016
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
Sony

Media: