Grave

Velen proberen het, enkel de besten slagen: een glanscarrière als regisseur lanceren met een horrorfilm, het genre waarin je als geen ander aan de wereld kan tonen dat je met weinig middelen verdomd creatief uit de hoek kan komen. Je raadt het al, we geven de jonge Franse regisseur en scenarist Julia Ducournau veel kans om met verve te slagen in haar opzet. Ook al is haar onbekende cast excellent en de fotografie bedwelmend mooi, het is in de eerste plaats de debuterende dame in de regisseursstoel die de spotlights zal moeten trotseren.

Met vaste hand en duizelingwekkend zelfvertrouwen loodst Ducournau de toeschouwer door haar waanzinnige wereld aan de hand van hoofdpersonage Justine (what’s in a name, monsieur de Sade?). Strikt vegetarisch opgevoed begint de knappe tiener als verlegen dutske aan haar studie diergeneeskunde. De beulen uit de hogere jaren die hun ‘schachten’ hardhandig aanpakken hebben geen flauw benul van de vulkaan die smeult onder de oppervlakte van de stille Justine – net zomin als zijzelf trouwens. Het intieme contact met rauw vlees en ingewanden van dieren confronteert haar met haar eigen sluimerende lusten en leidt tot een zelfexploratie waar niemand op beducht is.

Het is bijna onvoorstelbaar hoe Ducournau haar coming-of-ageverhaal laat afglijden naar een bloeddorstig kitschfestijn, onderweg cruciale plotwendingen inbouwt, dubbele lagen blootlegt over seksuele ontluiking en machismo aan de universiteit, naar klassieke films verwijst, een feministisch ondertoontje uitrolt én bij dat alles geen enkele keer de mist ingaat. Sla er een aantal festivalrecensies op na en je vindt verwijzingen van Harry Potter tot Lars von Trier, van Cannibal Holocaust tot The Neon Demon. Opvallend ook hoe gepolijst en ‘hollywoodiaans’ de film afgewerkt is, terwijl de mix van lichamelijke horror en psychologische dissectie meer een hermetisch arthousesfeertje doet verwachten.

Ondanks de visuele schoonheid - waarvoor we zeker ook de Belgische cinematograaf Ruben Impens mogen bedanken - en het vlotte verteltempo zal dit bewust provocerende, bloederige festijn niet ieders cup of tea zijn. De karaktertekeningen zijn scherp, maar hoe dan ook ondergeschikt aan het trashy concept dat de film overspant. Wie echter bereid is om Carrie op pertinente wijze naar de 21ste eeuw geflitst te zien worden, is in elk geval aan het juiste adres.

De vertoningen van GRAVE vind je terug bij Cinenews.

Een interview met Julia Ducournau verschijnt binnenkort in Filmmagie 674. Wie geen abonnee is, vindt dit nummer vanaf 3 april in onze vaste verkooppunten.

Geschreven door MIK TORFS

Grave

15/03/2017
Regisseur: 
Scenario: 
Muziek: 
Genre: 
Productiejaar: 
2015
Distributeur: 
O'Brother Distribution

Media: 

onomatopee