In grazia di Dio

Filmmaker Edoardo Winspeare heeft Engelse roots, maar is erg verbonden met het Zuid-Italiaanse Apuglië waar hij opgroeide en waar hij zijn films situeert. De aandacht voor de omgeving, voor de sociale en culturele eigenheden, karakteristiek voor zijn documentaires, bewaart hij in zijn speelfilms, die nu eens bijna antropologische exploraties van menselijke relaties en conflicten zijn, dan weer moeizame liefdesgeschiedenissen.

Hoe dan ook, het zijn net de sterke vrouwelijke personages die in het oog springen. IN GRAZIA DI DIO is een overtuigend vrouwenportret dat de twee invalshoeken vervlecht. De titel van de film samen met de openingsbeelden – een gebed tussen groentenbedden (bijna L’Angelus van Jean-François Millet) – doet een religieus getint verhaal vermoeden. Niets is minder waar. De (vrouwen)generaties na de biddende grootmoeder Salvatrice zijn verbitterd (de gescheiden oudste dochter Adele), hoopvol (zus Maria Concetta, amateuractrice die droomt van een filmrol) of oppervlakkig (Adeles rijpe tienerdochter Ina die maar wat rondhangt).

Gedwongen om na het faillissement van hun textielfabriekje hun appartement in het dorpscentrum te verlaten en in te ruilen voor een optrekje in de familie-olijfgaard met zicht op zee, lijkt er een samenhorigheid te ontstaan om de eindjes aan elkaar te knopen. Van de liefdes die op deze harde grond ontluiken loopt die tussen de oma en een leeftijdgenoot die een handje komt helpen uiteindelijk op een huwelijk uit, overschaduwd door de kilte in de prille relatie tussen Adele en een jeugdvriend en door de afwezigheid van de onverwacht zwangere Ina. Toch keert de avond na het huwelijk de solidariteit tussen de vier vrouwen terug dankzij oma's gezongen hoop dat de gratie van de Heer zou weerkeren, terwijl de mannen buiten wachten.

Als kader of onderhuidse weerspiegeling van de contrasterende personages en hun pogingen om uit hun eenzaamheid te breken zijn er het warme licht en de kleuren van het schaarsbevolkte dorp, de uitgestrekte olijfgaarden, de zee en de afgelijnde wegen tussen de barre velden waarover de camera herhaaldelijk glijdt, zoals een refrein. Een gevoelige, observerende film die tussen de regels de problemen van Zuid-Italië suggereert, uitstekend vertolkt door gelegenheidsacteurs, die zich vaak uitdrukken in het dialect.

Geschreven door MARCEL MEEUS

In grazia di Dio

29/07/2015
Regisseur: 
Genre: 
Productiejaar: 
2014
Distributeur: 
ABC - September

Media: 

onomatopee